Harbour Run Rotterdam 2019 – over de voorbereiding, het afzien en de spierpijn

Begin van het jaar vertelde ik aan mijn collega dat het me ontzettend tof leek om de Harbour Run te lopen. Het stond echt heel hoog op mijn bucketlist, maar ja eer dat ik tien kilometer zou kunnen hardlopen, dan kan ik nog wel tig jaar wachten. Toch stond mijn collega er wel voor open en het leek hem ook wel tof. En dus werd er geregeld dat we met een team van tien mannen en vrouwen de Harbour Run konden gaan lopen.

Voorbereiding

Vanaf het moment dat ik ingeschreven stond voor de Harbour Run ben ik intensiever gaan hardlopen, werd één keer hardlopen in de week, twee keer en waar het kon zelfs drie keer. En binnen een paar maanden lukte het me om, ondanks mijn fibromyalgie, vijf kilometer aan een stuk te lopen. Doordat ik er zo fanatiek mee bezig was, werd ik door mijn buurvrouw overgehaald om me op te geven voor de Zoomer Wantijrun, want dat zou een mooie voorbereiding zijn geweest op deze obstacle run. Maar toen sloeg het noodlot toe.

Mijn eerste run

Mijn eerste run kwam steeds dichterbij, maar ik raakte geblesseerd of nou ja geblesseerd. Ik kreeg steeds meer buikpijn, liep de deur zo ongeveer plat bij de gynaecoloog, die de oorzaak ook niet echt wist. En uiteindelijk liep ik gewoon helemaal niet meer en kon ik dus ook mijn eerste run niet lopen. Zwaar balen natuurlijk, zeker als dat een extra ervaring had moeten zijn voor de Harbour run.

Groen licht

De gynaecoloog vermoedde dat mijn bekkenbodemspieren de oorzaak waren. Toen ik uiteindelijk bij de bekkentherapeut kwam en zij me groen licht gaf om weer te gaan lopen, pakte ik dat meteen weer op. Ik probeerde drie keer in de week te gaan en zelfs in mijn vakantie liep ik langs het Gardameer, wat ook al op mijn bucketlist stond. Eenmaal thuis kwam de klad er weer in, toen ik een tattoo op mijn voet liet zetten en een hele tijd geen dichte schoenen aan kon in verband met de genezing van mijn tattoo.

Wat is de Harbour Run eigenlijk?

De Harbour Run is een run georganiseerd door harde werkers voor harde werkers. Het terrein van de run is de Rotterdamse haven en dan met name het gebied rondom Heijplaat. Hier ren je langs en over de terminals, depots en offshore bedrijven. Dé plekken in de haven, waar je niet komt als je er niet hoeft te zijn. Maar als moeilijkheid zijn er diverse obstakels geplaatst waar je over, op en onder door moet voor je verder kunt rennen. Bij een aantal obstakels kan je er eventueel ook langs lopen als het echt niet lukt om het te doen. Tijdens de run loop je zes of tien kilometer, waarbij je vijftien of vijfentwintig obstakels tegenkomt.

Harbour run

Toen was het ineens 6 oktober, de dag van de run. Al twee dagen sliep ik slecht, kreeg ik ineens volop last van krampen in mijn kuiten door de fibromyalgie. Geen goed begin voor het lopen van een best pittige run. Maar omdat opgeven nooit een optie is, ging ik wel gewoon met man en kinderen naar de RDM Onderzeebootloods toe. Extra moeilijkheid deze dag, regen, gelukkig heb ik al wel een aantal keren met regen hard gelopen.

Het team

Ons team bestond uit vier vrouwen en zes mannen, waarvan er een aantal flink ervaren zijn met hardlopen. Waar ik met mijn achterstand in conditie en pijn in mijn kuiten best wel een beetje huiverig voor was, want wat als ik het niet meer red en wat als ik echt af moet haken. Ik wilde ook niet af gaan voor het team, al zouden zij dit nooit zo gezien hebben. Maar iets met mijn eigen onzekerheid en uit mijn comfortzone komen. Kwart voor elf waren we zo goed als compleet, werd er omgekleed, lieten we foto’s maken en werd er nog een bakkie gedronken. Daarna was het tijd om een sanitaire stop te maken en naar de start te lopen.

De run

Bij de warming-up begon ik al iets te fanatiek met squats, iets wat je natuurlijk wel moet doen, maar dus niet meteen vol er tegen aan gaan. Na het startsein konden we meteen los met de eerste obstacle, die we vrij snel over waren, door meteen al samen te werken. De eerste kilometer ging lekker, tempo lag voor mij te hoog, maar kon er goed achteraan blijven lopen. In de eerste loods waren de obstakels nog lekker makkelijk en geen probleem. De kilometers daarna werden al wat dramatischer met lopen over gras en kuiten die er dus echt totaal geen zin meer in hadden. Ik wilde niet opgeven, maar mijn lichaam begon steeds meer weerstand te bieden. En zat ik bij drie kilometer er al helemaal doorheen. Het huilen stond me nader dan het lachen. Maar doordat mijn collega’s steeds afwisselden zodat ik niet alleen zou lopen bereikten we de splitsing van tien en zes kilometer.

Splitsing

Ik had al voor we begonnen gezegd dat ik niet meer dan zes zou doen, omdat ik door mijn kuiten al wist dat het moeilijk zou worden. Toen we daadwerkelijk bij de splitsing kwamen, hoopte ik dat er wat meiden met me mee zouden lopen, maar ze wilden graag voor de tien gaan. Omdat ik toch best opzag tegen de obstakels die ik nog zou krijgen en dat alleen moest gaan doen besloot ik wat anders. Zoals ik al zei, opgeven is in mijn ogen nooit een optie, dus gaf ik ook nu niet op en liep ik met het hele team de tien mee.

Uitlopen

Hoe graag ik ook alles had willen hardlopen en alle obstakels had willen doen, moest ik afwegingen maken. Het feit dat het lekker doorregende maakte het me voor mijn lichaam ook niet makkelijker. Op het moment dat een obstakel voor mij te heftig was, liep ik door naar het volgende obstakel. Weliswaar niet hardlopend, maar wel stevig doorwandelend. Zodra de groep me dan weer inhaalde, kon ik er wel weer stukjes achter aan hardlopen. Maar het was wel echt pittig en behoorlijk afzien.

Finish

Na ruim twee uur kwamen we bij de finish en wat voelde dit als een enorme overwinning, Ik had de tien kilometer gelopen. Ok niet in de beste tijd, maar wat voelde ik me voldaan. Daarnaast was ik zo ontzettend trots op het team waar ik bij mocht horen, dat ze door mij minder snel waren maakte niemand wat uit. We waren daar als team en dat bleven we tot het eind.

De tofste obstacles

Een aantal obstacles waren voor mij wel echt een must om te doen, zoals de fender rock. Dit zijn stootkussens van schepen en wel een meter of acht hoog. Via banden die er aan bevestigd waren kon je boven komen en er ook weer af. Maar ook het klimmen over de containerwall op het depot was echt heel tof. Overigens is de wall op de site van de Harbour run hoger dan dat wij daadwerkelijk deden, of het leek minder hoog, dat kan natuurlijk ook.

The day after

Had ik zoveel spierpijn in mijn bovenbenen, dat ik het liefste thuis zou zijn gebleven. Maar er moest gewerkt worden en dus ging ik braaf werken. Waar ik besloot de trap te vermijden, moest ik op het station toch echt trappen lopen. En dit was zo pijnlijk dat ik het idee had dat ik niet vooruit kwam. Het werken ging en de spierpijn werd vooral minder pijnlijk bij blijven bewegen. De tweede dag is normaliter het ergste, maar gelukkig voor mij werd het langzaam minder. Zo kon ik al steeds meer bewegen. Alhoewel het trekken van een sprintje nog wel erg pijnlijk was trouwens. Het smeren van een middeltje tegen de spierpijn was wel echt nodig.

Supporters

Overigens had ik het niet gered zonder mijn eigen supporters, die me bij de finish voor de Onderzeebootloods stonden op te wachten. Gelukkig konden ze zich tijdens de twee uur, die de run duurde, wel enigszins vermaken met het maken van spanborden en het eten van, hele dure, frietjes. Tip voor de organisatie, het zou leuk zijn als er wat meer activiteiten zijn voor de kinderen tijdens het wachten, zeker met slecht weer is dat wel echt een aanrader.

Volgend jaar weer?

Zondagmiddag zei ik tegen de man dit was supertof, maar nooit weer. Het is zo ontzettend afzien, dat ik toen zeker wist dat ik het niet nog eens zou doen. Riep ik ook ooit over zwanger zijn en bevallen trouwens en dat laatste deed ik toch ook echt twee keer. De adrenalinekick doet het hem echt. Nu ik weer helemaal hersteld ben van de spierpijn en aan zondag terug denk, denk ik hell yeah! Ik heb het toch maar geflikt. En wat zou ik het volgend jaar weer graag willen doen. Maar dan met een honderd procent betere conditie, zodat ik me minder schuldig hoef te voelen naar mijn team toe.

Heb jij ooit aan iets meegedaan waarvan je zeker wist dat je het niet kon? Of dat je het zou verpesten voor andere, maar er toch voldoening uithaalde? Ik lees het graag hieronder in de reacties.

bron foto: harbourrun.nl

Volg:
Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.