Persoonlijke update – hoe gaat het nu bij ons tijdens de corona crisis ?

Even een eerlijke en persoonlijke blog over hoe ik de situatie in deze corona crisis zie, beleef en vooral voel. Niks mooie verhalen, maar gewoon de waarheid, want #staythefuckhome staat weliswaar steeds bij mijn Instagramfoto’s, maar thuis is juist de plek die ik nu liever met enige regelmaat zou willen ontvluchten.

Verlenging

Na de persconferentie van Mark Rutte van afgelopen dinsdag, dat de scholen nog tenminste tot 28 april dicht zijn, moest ik wel even slikken. Tuurlijk had ik een verlenging verwacht en dit is ook absoluut nodig om er voor te zorgen dat we zo goed mogelijk deze corona crisis doorstaan met zijn allen. Het liefst ook in goede gezondheid. Maar toch deed het meer met me dan ik had verwacht.

Facebook

Op Facebook postte ik een wat sarcastisch bericht. Hierin stond dat ik nog vijf en halve week thuis mag werken met kinderen om me heen en dat het dan gezellig zou worden bij ons thuis. Dit viel blijkbaar niet bij iedereen heel erg goed. En ik kreeg dan ook best wel wat commentaar. Wat mag natuurlijk, want anders moet ik het niet posten. Maar dat kwam best binnen, zeker omdat ik het normaal echt wel kan relativeren, maar dat lukte nu dus even helemaal niet. Blijkbaar mag je in deze tijd niet zeggen dat je het zwaar hebt als thuiswerkende ouder, want mensen in de zorg hebben het pas zwaar en mensen die ziek zijn door corona hebben het nog veel zwaarder. En ik zal de laatste zijn die het daar niet mee eens is, sterker nog ik denk er net zo over. Maar toch ben ik van mening dat ik best mag delen dat ik het ook best moeilijk en pittig vind. En ik weet zeker dat ik niet de enige ouder ben, die vindt dat het heftig is om alles te moeten combineren.

Geen thuisblijf / werkmoeder

Maar feit blijft dat ik niet voor niets gekozen heb om geen thuisblijfmoeder te zijn, met alle respect voor de thuisblijfmoeders trouwens. Ik ben nu eenmaal niet de moeder die 24/7 met haar kinderen om zich heen kan functioneren. Beter gezegd, ik word er gewoon geen leukere moeder van. En laten de kinderen nou net in deze periode een leuke moeder nodig hebben in hun leven.

Perfectionisme

Waar ik nu voor al op stuit is mijn perfectionisme of misschien wel meer dat ik het altijd goed wil doen. En nu ik thuis ben om te zorgen voor de kinderen, maar ook om te werken, merk ik dat ik het lastig vind om alle ballen hoog te houden. Naast het zorgen voor en het thuiswerken, wordt er ook nog verwacht van mij of van ons, want de man helpt ook zeker mee, maar werkt wel vijf dagen buitenshuis, dat er thuis onderwijs wordt gegeven. Ooit had ik wellicht die ambities om naar de PABO te gaan, maar weet nu ook weer waarom ik dat vooral niet heb gedaan. Het is zwaar, ik kan namelijk niet voor de volle honderd procent werken, maar dus ook niet zorgen voor en dat dan ook nog eens in combinatie met thuisonderwijs en politieagentje spelen. Dus ja ik moet teveel ballen laten vallen naar mijn zin en dat is moeilijk.

Loslaten

Na een appje van een lieve kennis brak ik en voelde ik de tranen langs mijn wangen rollen. Ze had gelijk, ik kan niet alle ballen hoog blijven houden, hoe graag ik dat ook zou willen. Dat is simpelweg niet vol te houden. Nu kom ik namelijk op een punt dat ik dingen moet gaan loslaten. Maar ja is daar, behalve ik zelf, iemand bij gebaat. Het zijn of mijn kinderen of mijn werkgever die ik los moet laten. En in beide gevallen lijkt me dat gewoon praktisch onmogelijk. Tenslotte hebben de kinderen me wel nodig, ook al halen ze echt regelmatig het bloed onder mijn nagels vandaan. Mijn werkgever verwacht ook dat ik wel gewoon mijn werk doe. Ook al wordt er echt wel rekening mee gehouden dat het anders is dan wanneer ik op kantoor zit. Maar toch, doorgaan op deze voet heeft ook geen zin. Dan ben ik zo meteen, als alles en iedereen weer normaal mag en kan functioneren, aan het eind van mijn Latijn. Sterker nog, het begint me nu al op te breken. Daar moet dus echt verandering in komen.

Tijd voor mezelf

Wel heb ik al nagedacht hoe ik deze negativiteit om kan gaan buigen naar iets positiefs. Van negativiteit wordt niemand beter en wordt het er thuis zeker weten niet gezelliger op. Maar zelfs dat vind ik momenteel wel echt heel erg moeilijk. Ik denk dat ik in de weekenden me toch iets meer moet gaan afzonderen. De kinderen meer aan de man over te laten en meer op mezelf moet gaan focussen binnenshuis, zodat ik meer tijd voor mezelf heb en daardoor meer tot rust kan komen. Al zal dat heel erg lastig worden, want mijn olijke duo hangt, doordat ik 24/7 thuis ben, nu meer dan ooit aan mij.

Hoe gaan jullie om met deze corona crisis en de thuissituatie? Lukt het jou om alle ballen hoog te houden? En wat doe je om het meer los te laten. Ik lees het graag hier onder in de comments.

ps de foto toont iets anders dan hoe ik me daadwerkelijk voel, zo zie je maar, niets is wat het lijkt.

Volg me ook op FacebookInstagram & Pinterest

Volg:
Share:

16 Comments

  1. Wendy
    5 april 2020 / 8:08 am

    Ik vind dat je gerust mag zeggen dat het moeilijk is. Ik denk dat de meesten dat ook vinden. Zeker als je zelf ook nog moet werken en je kinderen kleiner zijn. Het ligt er ook nog aan hoe je woont denk ik. Heb je bijvoorbeeld een grote tuin of niet en wat is het temperament van je kinderen. Ik kan me goed voorstellen dat het heel moeilijk is. Maar volgens mij die je het hartstikke goed. En het is niet zo dat je je kinderen aan het werk zet enu alles vanzelf gaat en je zelf ongestoord kunt thuiswerken. Het klinkt allemaal zo eenvoudig zoals ruiten het zegt. Maar kinderen hebben vragen en uitleg nodig . En daarbij heb je een andere relatie met je kinderen als de juf. De kinderen geraken zich thuis dus vaak anders dan op school. Waar ik moeite mee hebt is dat je geen leuke vooruitzichten meer hebt. Je kan niet naar een concert, naar familie, naar deen bioscoop. Alle activiteiten zijn afgelast. Naar de supermarkt gaan is onderhand het leukste uitje van de week. Ik denk dat er na de corona tijd dus ook best wel wat mensen psychische klachten hebben. Maar…. probeer er het beste van te maken en hopelijk kunnen de teugels na 28 april al een stukje losser. Als de kinderen na de meivakantie al naar schoolie zouden mogen, zou dat al enorm schelen denk ik. Sterkte ermee.

  2. Marian
    4 april 2020 / 9:14 pm

    Heel herkenbaar! Manlief werkt thuis, zit boven en heeft calls over de hele wereld. Ik zorg dat de kids aan hun schoolwerk beginnen, moet uitleg geven, ze motiveren, bezig houden…..daar tussendoor eten, koffie, thee voor het hele gezin, de was, huishouden en andere zaken gaan ook door. Ik heb de afgelopen week ook verzucht dat ik het idee heb dat ik helemaal niet meer aan mezelf toekom. En precies dezelfde reactie gekregen..JA! Er zijn mensen die het veel zwaarder hebben, wij hebben nog werk, zijn nog gezond maar ik ben geen JUF!

    • Marieke
      Auteur
      5 april 2020 / 8:00 am

      Maar dat dus, het zijn onze eigen kinderen die naar een juf beter luisteren dan naar ons als het om schoolwerk gaat. Daarnaast heb ik dat geduld niet om dingen uit te leggen.
      Ik hoop dat je ook een balans vindt om aan jezelf toe te komen.

  3. Lianne
    4 april 2020 / 3:29 pm

    Zo herkenbaar! Mijn oudste is thuis ook heel anders als op school. Op school doet ze hartstikke goed haar best en doet ze heel actief mee met alles. Thuis is drama! Ze wacht net zo lang met opdrachten maken of gaat zitten gokken totdat bij mij de maat vol is en het antwoord dan wel geef. Voor haar lekker makkelijk. Heel frustrerend. En de jongste van 3 trekt het heel slecht. Ze is boos dat ze niet naar de PSZ mag. En niet mag hockey.
    Wat ik dan ook weer niet trek als ze de ene na de andere driftbui krijgt.

    We hebben de jacuzzi weer uit de schuur getrokken en heb mijzelf voorgenomen om elke avond even een uurtje te gaan bubbelen om te ontspannen. Hopelijk gaat het helpen!

    En ergens in mijn hoofd zegt een stemmetje dat ze dit schooljaar de school niet meer gaan zien….. ik hoop zoooooo van niet maar ben er bang voor!

    • Marieke
      Auteur
      4 april 2020 / 7:52 pm

      Oh die jacuzzi klinkt echt heerlijk zeg! Hoop dat het je lukt om weer wat te ontspannen daardoor.
      Hopelijk is alles snel weer de oude. Sterkte de komende weken nog.

  4. 3 april 2020 / 12:01 pm

    Hey lieve Marieke, je doet het fantastisch! Ik heb ook al twee keer een moment gehad dat ik echt even moest huilen, want hoewel ik het best snap allemaal, is het erg heftig om gewoon helemaal geen tijd voor jezelf te hebben. De kinderen voelen het ook allemaal aan en dan hebben ze ons nog meer nodig dan anders. Ik kan geen mama meer horen! Heb ook nog niet echt een goede manier gevonden om echt even te ontspannen. Ben je nog gaan hardlopen of wandelen? Sterkte!!

    • Marieke
      Auteur
      3 april 2020 / 12:40 pm

      Ik las jouw blog ook net. En fijn dat je in ieder geval alvast vast kan houden aan alle mooie momenten na corona. Daar kijk ik ook naar uit.
      Ik ga bijna iedere middag wandelen. Al is dat wel met de kinderen. Daarnaast probeer ik twee keer in de week te sporten. Verder probeer ik me wel te ontspannen, maar ben onrustig, wat de kinderen dan ook weer oppikken.
      Hoop dat je snel een beetje kunt ontspannen. X

  5. 3 april 2020 / 11:52 am

    Heel herkenbaar wat je zegt hoor. Nu heb ik makkelijk praten want mijn werk bij Appie gaat gewoon door maar vorige week had ik 4 dagen vrij en werd gillend gek..ik ben ook echt een leukere moeder als ik soms lekker even naar mijn werk kan ‘vluchten’. Dus er is zeker niks geks aan en zeker niet als je zoals nu alle dagen thuis bent..en moet werken…en schooljuf moet zijn….soms ook politie agente…en het huishouden…eb vrouw van dus petje af voor iedereen die thuis werkt want ook dat is zeker zwaar.
    Liefs en dikke knuffel voor jou als prachtmoeder die het maar mooi even flikt zo!

    • Marieke
      Auteur
      3 april 2020 / 12:38 pm

      Dank je wel lieve Monique! Het lucht al op om te zien dat ik niet de enige ben in deze situatie.

  6. Sabine bout
    3 april 2020 / 9:09 am

    Hoi Marieke, je verhaal is zo herkenbaar. Ik worstel ook ontzettend hiermee.
    Veerle heeft wat leer uitdagingen waardoor je samen met haar alle school opdrachten moet maken om te zorgen dat ze er iets van leert. Daarnaast lukt het mij niet om 8 uur per dag te werken als ik thuis les moet geven, het huis opruimen en eten koken. Dus gevoelsmatig faal ik als moeder, juf, werknemer en in het huishouden. Gelukkig ontsnap ik nog 2 dagen per week naar mijn werk (de voedingsindustrie is ook best vitaal wordt alleen wat minder genoemd). We moeten leren ons zelf te vergeven. Dan doen we alles maar net voldoende in plaats van zoals we het willen. Mentaal gezond blijven is niet minder belangrijk dan lichamelijk.

  7. Paula
    3 april 2020 / 7:39 am

    Hey meis,

    Het is ook zwaar dat kan ik me voorstellen(mijn kinderen zijn pubers en op dit moment al 2.5 weken bij hun vader omdat ik ziek ben dus ik heb heel erg last van precies het omgekeerde namelijk eenzaam zijn.. Maar dat mag ik ook niet zeggen want mijn kinderen zijn niet voor niets daar en veilig…)

    Maar wat ik in je stuk niet zie is waar is je man? Kan je de zorg taken niet meer verdelen dat jij af en toe er even uit kan om te rennen ..Dit mag van Mark als je het maar alleen doet. Parkeer ze wat meer voor de tv met een zak popcorn en een kookwekker pas praten als die afgaat niet voor straf maar als wedstrijd… sterkte lieverd x

    • Marieke
      Auteur
      3 april 2020 / 8:16 am

      Dat is ook heftig zeg! En juist nu wil je wel je kinderen om je heen hebben. Of het nu wel of niet verstandig is, het is je moederinstinct om ze te kunnen beschermen waar mogelijk. Hopelijk knap je snel op en kunnen ze weer naar je toe.

      Mijn man doet wat hij kan. Hij werkt vijf dagen, buitenshuis. Probeert wat onderwijstaken over te nemen als hij ‘s avonds thuiskomt en heeft al twee zaterdagmiddagen de kinderen meegenomen zodat ik wat tijd voor mezelf had.

      En ze hebben hier nu wel meer schermtijd dan normaal, maar dat is wat het is. Daarnaast heb ik een kleuter in huis die het zelf allemaal heel lastig vindt en regelmatig woede- en driftbuien heeft, waar ik het dan ook weer niet zo lekker op doe helaas.

  8. 3 april 2020 / 7:24 am

    Prachtige vrouw, hoe je het ook doet, je doet het goed. Deze tijd is voor iedereen moeilijk!
    ook voor iemand zoals ik, die al veel thuiswerkte en geen kinderen heeft. Iedereen heeft een ander ritme dan hij/zij gewend is, en moet zich anders gedragen zoals men gewend is 🙂 Bij een crisis als dit horen nou eenmaal gevoelens en iedereen gaat daar anders mee om.

    laat je vooral niet klein krijgen door mening van anderen…

    • Marieke
      Auteur
      3 april 2020 / 8:19 am

      Dank je wel voor je lieve reactie! Je hebt ook gelijk. Normaal doet dat me ook niet zoveel, maar als het al niet lekker gaat komt het net even wat rotter binnen.

  9. Petra
    3 april 2020 / 7:04 am

    Geloof mij ik weet hoe je je voelt! Ik ben ook zeker de leukere moeder als ik werk en toen ik hoorde dat het 28 april werd heb ik ook echt even moeten slikken.
    Ik heb er 1 zitten die huiswerk moet maken en broertje lief van 3 gaat dan lopen vervelen bij zijn zus.
    Ik moest behoorlijk wat telefoontjes plegen ouders bellen van de vitale de beroepen wanneer ze weet gebruik gaan maken van de opvang…en tuurlijk juist dan gaan er 2 gigantische ruzie maken en alles doen wat niet mag! Ik probeer het soms ook maar los te laten maar dit is erg moeilijk…want wat je zegt je wilt alles goed doen..
    Ik kijk ernaar uit dat we 1 mei de sleutel krijgen van ons nieuwe huis hebben geen balkonnetje meer maar een tuin waar ze in kunnen spelen!

    • Marieke
      Auteur
      3 april 2020 / 8:21 am

      Heel herkenbaar dus allemaal! Leuk hoor broer en zus! Hier niet anders helaas.
      En nu maar snel aftellen naar 1 mei! Sterkte vrouw!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.