Week van Marieke 01-2023 – corona, ziekenhuisopname en lastige keuze

Niet eerder hebben we zo’n heftige, chaotische eerste week van een jaar gehad als afgelopen week. Ik testte positief, de man kreeg het steeds benauwder, wat resulteerde in een ziekenhuisopname en we stonden voor een hele lastige keuze. Je leest het allemaal weer in de nieuwe week van Marieke.

Maandag

Aangezien de man en ik goed verkouden zijn en ons ook benauwd voelen, stel ik voor om even te testen. Dat doe ik al een aantal dagen en daar komt steeds niks uit, maar uitgerekend nu we naar de huisarts willen om naar onze longen te laten luisteren heb ik een positieve test.

Aangezien ik alleen maar hoest ben ik wel gewoon aan het werk. De kinderen vermaken zich ondertussen prima met het bouwen van de magische kermis van Lego Friends, die we voor de verhuizing uit elkaar hebben gehaald.

De huisarts komt ook nog langs. Waar mijn longen gewoon goed klinken, heeft de man een saturatie van 92%, wat best wel op het randje is. Maar de arts ziet nog geen probleem, al moeten we het wel in de gaten houden.

Aangezien ik toch nergens heen mag en ook niet echt fit ben, geef ik me er lekker aan toe. Gelukkig zitten mijn krullen wel goed.

Ik kijk het laatste deel van de After films. Het is echt een leuke filmreeks en als je Prime Video hebt, dan zou ik de films zeker gaan kijken.

Dinsdag

Aangezien ik niet naar buiten mag en de man het niet redt om naar de supermarkt te wandelen, gaan de kinderen boodschappen voor ons doen. Als ze terugkomen krijg ik een bosje rozen van ze. Echt superlief.

Voor het avondeten maak ik Indiase kip Jalfrezi, wat wel heel erg lekker en zeker voor herhaling vatbaar is. Zelfs de kinderen vinden het lekker.

Woensdag

Als ik even tussen het werken door beneden kom zie ik mijn olijke duo in het hoekje van de bank hun boterhammen eten.

Ik heb weer sterk het gevoel dat ik een kaartje moet trekken en doe dat dus ook. Het is weer een zeer toepasselijk kaartje.

’s Middags wil ik Gossip Girl gaan kijken als ik merk dat de ademhaling van de man wat vreemder wordt. Gelukkig belt de arts van de pijnpoli nog en ik leg het haar voor. De man heeft last van ademstops en we vermoeden dat de morfinepleisters een trigger kunnen zijn. Deze moeten er meteen vanaf en dan moet ik van haar nog even afwachten of het beter wordt.

Waar ik graag op mijn gevoel vertrouw, doe ik dat nu ook. Ik bel de huisarts om de ademstops voor te leggen en voordat ik het weet staat ze binnen tien minuten voor de deur. Ze meet de saturatie van de man en komt tot de conclusie dat die slechts 84% is. Tijd voor mij dus om de ambulance te gaan bellen. De adrenaline stroomt door mijn lijf en voor ik het weet heb ik een tas ingepakt met spulletjes voor hem. Schrijven de kinderen briefjes aan hun vader en wordt hij meegenomen in de ambulance naar het ziekenhuis toe. En ik mag niet mee, want die stomme corona. Aan de andere kant zijn de kinderen behoorlijk van slag en is het fijn dat ik hier kan blijven. Gelukkig is mijn broertje een goede back-up om naar het ziekenhuis te gaan.

Als we boven komen zien we dat één van de briefjes niet in de tas is gedaan. Het is wel echt een heel lief briefje.

Voordat de kinderen naar bed gaan maken we speciaal voor de man nog een foto, omdat we hem missen en we niet naar hem toe kunnen.

Donderdag

Aangezien ik naar de man toe wil, besluit ik om nog eens een test te doen en die is negatief, wat alleen maar superfijn is in deze situatie, want nu kan ik tenminste naar hem toe.

Mijn olijke duo breng ik naar mijn vriendin, die haar vrije dag speciaal voor me opoffert, iets wat wel echt heel erg lief is. Zo heb ik mijn handen vrij en kan ik naar de man toe. De man ligt aan het zuurstof, omdat hij het zelf niet red. Na uren wachten krijgt hij aan het einde van de middag eindelijk een drain. Die is nodig omdat er enorm veel vocht in zijn long zit en dat ook de reden is van het moeizaam ademhalen en de lage saturatie.

Ondertussen vermaken de kinderen zich prima bij mijn vriendin en hebben ze ook de jongste van de bso opgehaald en nog even kunnen knuffelen met een paar leidsters die ze zelf ook hebben gehad.

Als ik na een lange dag thuis kom samen met de kinderen is er bij de buren een mooie bos tulpen afgeleverd. Deze heb ik gekregen van mijn schoonzus en zwager. Echt superlief.

De kinderen willen papa graag zien en dus gaan we even facetimen. Ze vinden het ontzettend fijn dat hij dat kan en zijn eigenlijk totaal niet onder de indruk van de slangetjes waar hij aan ligt. Goed teken, want dan kan ik ze morgen meenemen naar het ziekenhuis.

Waar gisteravond nog drie vriendinnen op de stoep stonden om me gezelschap te houden, zit ik vanavond voor het eerst echt alleen op de bank. Ik vind het helemaal niks en dan te bedenken dat dit mijn toekomst wordt.

Vrijdag

Ik ben alweer op tijd in het ziekenhuis, nadat ik mijn olijke duo wederom naar mijn vriendin heb gebracht. Door een eerder telefoontje van de huisarts ben ik eigenlijk behoorlijk van slag en wil dan ook heel graag met iemand praten. Als ik mijn verhaal heb gedeeld met de verpleegkundige gaat zij een afspraak met de arts regelen. Op het moment dat ik weg wil gaan krijg ik nog een bos bloemen in mijn handen geduwd. De bos bloemen is afkomstig van onze voetbalvriendengroep. Superlief.

’s Middags mogen de kinderen ook mee naar het ziekenhuis toe. Ze vinden het toch wel een beetje spannend, maar zijn wel heel erg blij dat ze papa weer kunnen zien.

De keuze voor naar huis komen of een hospice ligt nu bij ons. Iets wat wel echt een hele lastige keuze is. Na een ontzettend goed gesprek met wederom nieuwe informatie verlaat ik met een enorme chaos in mijn hoofd het ziekenhuis. Ik ga lekker met de kinderen naar Mac Donalds toe. Gewoon omdat het nodig is en omdat ik het heb beloofd.

Als de kinderen op bed liggen ga ik Gossip Girl verder kijken in bad. Ik heb dat met mijn volle hoofd echt nodig. Gelukkig hebben we nog een heel weekend om een beslissing te nemen.

Zaterdag

Gisteravond kwam er iemand langs van Stichting Tutu om een herinneringskist af te leveren. Hierin zit onder andere een knutselpakket met kleurplaten. De kinderen gaan hiermee aan de slag en maken mooie tekeningen voor op de kamer van papa. Die sinds vanmorgen van het zuurstof af is en alles ineens weer anders laat zijn.

Rond half drie zijn we weer terug van het ziekenhuis en wat boodschappen doen. Onze late lunch bestaat uit een broodje carpaccio, want als de man het niet kan maken, dan doen we dat natuurlijk zelf.

Mijn zusje en zwager komen nog even langs voordat ze bij de man langs gaan in het ziekenhuis. Ze neemt een mooie bos bloemen voor me mee. Al weet ik nu wel dat Amaryllissen enorm stinken en je er hoofdpijn van krijgt.

Nadat ik het al dagen in huis heb en niet heb willen open maken, doe ik het nu toch. Ik maak de doos met versiering open die ik vandaag zou gebruiken voor ons 12,5 jaar verkeringsfeest. Helaas heeft het lot anders bepaald en gaat dit feest dus niet door.

In plaats van feestelijk gekleed te zijn, zit ik in mijn sportlegging en comfy socks gewoon op de bank om een winactie online te zetten.

Zondag

Mijn olijke duo wil graag zelf het ontbijt klaarmaken, dus staan ze samen in de keuken bananenpannenkoeken te maken. Al lukken die niet zo goed en worden het uiteindelijk scrambled banana pancakes.

Sinds kort heb ik een family planner op de wc hangen en als ik daar ben, zie ik ineens dat mijn bink iets toegevoegd heeft op de kalender, wat wel erg lief is.

Ook vandaag zijn we weer in het ziekenhuis te vinden, waar de man best grappig is. Zeker als hij wat wegzakt en ineens vraagt of de kinderen zich al hebben uitgekleed om hun pyjama aan te doen. Waarop we alle drie heel hard moeten lachen, zeker omdat hij er zelf helemaal niks van mee krijgt. Hoewel de situatie natuurlijk waardeloos is, maak ik toch een paar hele waardevolle foto’s voor de kinderen voor later.

Ik breng de kinderen weer naar hun vriendinnetje, waar ze het prima naar hun zin hebben en ga dan zelf nog even terug, want er komen nog vrienden naar het ziekenhuis toe, die ik ook graag even wil zien. Als ik de kinderen op ga halen, blijf ik nog even hangen, terwijl de kinderen aan het stoeien zijn.

Aangezien de vakantie voorbij is en ik echt te moe ben besluit ik om lekker eten te bestellen. Een goede afsluiter van de vakantie en een nogal heftige week.

Hoe was jullie week? Ik lees het graag in de reacties.

Volg me ook op Facebook, Instagram en Pinterest