Persoonlijke update – hoe gaat het nu met ons

Nu het november is, de zomervakantie al weer een tijd achter ons ligt en de kerstvakantie langzaam nadert, lijkt me dit een goed moment voor een persoonlijke update. Zeker omdat dat ook al een aardige tijd geleden is. In deze blog kun je lezen hoe het nu met de kinderen en mij gaat.

Hoe gaat het met de kinderen?

Daar kan ik eigenlijk kort maar krachtig over zijn. De kinderen doen het goed. Op school draaien ze lekker mee en doen ze goed hun best. Thuis loopt alles eigenlijk ook gewoon prima. Door ze van de voorschoolse af te halen, heb ik ze weer een stukje los moeten laten, doordat ze nu zelfstandig naar school gaan. Dat gaat ook echt hartstikke goed. Sterker nog, op die dagen gaat het zelfs makkelijker dan wanneer ik gewoon thuis aan het werk ben. Wat misschien ook wel logisch is, want ik kan ze dan toch alsnog aansturen.

Mijn tiener heeft lekker haar draai gevonden met paardrijden. Voetballen in het team samen met haar broer vindt ze hartstikke leuk dus dat is ook onwijs fijn. Daarnaast heeft ze model mogen staan voor Aveya.nl en die foto’s zijn echt geweldig.

Mijn puber heeft naast het voetballen nog een andere hobby waar hij heel veel mee bezig is, truckspotten. Samen met vriendjes doet hij dat hier in de buurt en hij komt regelmatig thuis met hele mooie foto’s. Heerlijk om te zien dat hij qua fotografie de genen van zijn vader heeft meegekregen.

Ik ben echt onwijs trots op ze, zelfs als ze lekker aan het puberen zijn en eigenwijs doen. Gelukkig mag en kan dat er allemaal zijn. Nou ja tot op zekere hoogte dan.

Hoe gaat het met mij?

Het gaat goed met me en dat meen ik oprecht. Sinds we op vakantie zijn geweest voel ik me beter dan ooit. De vakantie heeft daar een groot deel aan bijgedragen. Het is lang geleden dat ik zo’n onwijs fijne zomervakantie heb gehad en dat was, volgens mijn omgeving, ook duidelijk te zien op de foto’s die ik heb gedeeld. Het is prettig dat anderen ook zien dat ik weer lekker in mijn vel zit.

Minder Marieke

In februari vond ik dat er iets moest veranderen. Ik ben altijd een emotie-eter geweest en dat moest veranderen. Je kunt je emoties niet wegstoppen door te eten. Door mijn eetpatroon aan te passen van hele dagen eten zonder structuur, ging ik naar drie eetmomenten op een dag en niet meer ’s avonds snoepen. Ik viel in een paar maanden tijd 7 kilo af, waar ik echt al heel erg blij mee was, omdat ik toen weer op het oude gewicht zat, van voor Eriks overlijden. Daarna kwam het campingseizoen, lukte het prima om van maandag tot en met donderdag mijn eetpatroon te volgen, maar in het weekend op de camping, was er altijd wel ruimte voor een hapje en een drankje. Gelukkig wist ik al die tijd wel op hetzelfde gewicht te blijven. Wat wel heel prettig was.

In Italië heb ik heerlijk genoten van alles wat het land aan eten en drinken te bieden heeft. Ik heb alles gelaten voor wat het was en dat was ook echt helemaal prima. Sterker nog, ondanks het tegoed doen aan allerlei lekkers was ik nog geen kilo aangekomen. Ik heb dus zeker niet geklaagd.

Beter opletten

Op 1 september vond ik dat het genoeg geweest was met snaaien. Ik wilde meer afvallen en niet blijven hangen op het gewicht wat ik eigenlijk niet prettig vond. Ik heb toen dus de draad weer opgepakt. Ik ben beter op gaan letten met wat ik naar binnen werkte en pakte mijn eetpatroon van drie eetmomenten weer op. Daarnaast begon ik met calorieën tellen en dat doe ik tot op de dag van vandaag nog steeds. Het gaat dan ook erg goed en in totaal ben ik nu 15,7 kg kwijt. Iets wat me alleen maar gelukt is in 2020 toen ik aan Weight Watchers deed. Toen viel ik terug in mijn oude patroon in verband met de burn-out die ik toen had. Ik moet wel zeggen dat het nu echt een stuk makkelijker vol te houden is. Het scheelt ook dat ik dus absoluut geen hongergevoel heb, ondanks dat ik op de meeste dagen maar maximaal 1300 calorieën eet. Daarnaast is het fijn dat ik gewoon met de pot mee eet en als we dus friet of pizza eten, ik dit ook eet. De dag daarna let ik dan weer beter op met wat ik eet. Ik ga er goed op en dat is gewoon heel erg fijn.

Bewegen

Waar ik normaal wekelijks behoorlijk wat kilometers maak, ligt dat door een knieblessure al een aantal weken stil. Ik baal daar enorm van, maar zolang niemand weet wat er aan de hand is, mag ik het niet maximaal belasten en is kilometers maken dus echt geen optie. Gelukkig mag ik binnenkort naar de orthopeed, dus hopelijk weet ik dan meer.

Gemis

Hoewel het met ons dus echt wel goed gaat, is het niet zo dat de rouw niet meer bestaat of dat het gemis er niet meer is, want dat is niet zo. Het gemis is er en zal altijd blijven, niets of niemand kan dat vervangen. De rouw daarentegen is wel minder of beter gezegd, anders. Het is niet dagelijks meer aanwezig en de echte rauwe rouw is wel weg nu, maar als de rouw er wel is, dan komt het alsnog keihard binnen. Wat niet erg is, want rouw kent geen tijd en kan altijd door iets getriggerd worden.

Al met al doen we het dus lekker met zijn drieën, zijn we een goed team zo en hebben we het ook goed met elkaar. Ook al komen de moeilijke dagen er weer aan, we hebben ook weer wat om naar uit te kijken, want ook dit jaar gaan we lekker op wintersport met de feestdagen. Ik kan niet wachten en de kinderen ook niet trouwens.

Hoe gaat het nu met jullie? Ik lees het graag in de reacties.

Disclaimer: de manier waarop ik kilo’s verlies werkt voor mij goed, dat wil niet zeggen dat dat voor een ander ook zo werkt. Het is voor mij geen crashdieet, want ik heb dus geen hongergevoel en krijg ook gewoon genoeg voedingsstoffen binnen.

Volg me ook op Facebook, Instagram en Pinterest