Persoonlijk – 8 maanden zonder Erik

Op de een of andere manier voelt de 18de iedere maand net weer even anders en kloteriger dan de andere dagen in de maand. Zo ook vandaag. Het is 18 september, 8 maanden na het overlijden van Erik en hoewel we de situatie met zijn drietjes hebben geaccepteerd, is de rouw en het gemis niet minder aanwezig. In deze persoonlijke blog kun je weer lezen hoe het nu met ons gaat.

Nieuwe eerste keren

Nieuwe eerste keren, het lijkt wel of er geen stop op zit, al is dat natuurlijk wel zo, want ooit houden ook de eerste keren op en wordt het anders. Toch blijven de eerste keren steeds rauw binnenkomen. Zo hebben we in de vakantie gegeten met onze lieve Zuid-Limburgse vrienden, dat was de eerste keer zonder Erik, want de afgelopen jaren is het zo vanzelfsprekend geworden dat we met hen uiteten gingen als we in de buurt waren.

De eerste schooldag van een nieuw jaar. De afgelopen paar jaar was hij er bij en gingen we ze samen weg brengen naar school. Nu liep ik alleen het schoolplein op met de kinderen. Kreeg ik van onze puber een vluchtige kus, die niemand mocht zien en mocht ik niet eens meelopen naar zijn klas. Kleine jochies worden groot.

Ook het vieren van de verjaardag van onze tuttebel hoort bij die eerste keer. Bijna iedereen die we hadden uitgenodigd was er. En ik heb zelfs om hulp gevraagd van tevoren, omdat ik niet alles alleen kon doen. Ik heb Erik tijdens het feestje enorm gemist. Ondanks de hulp is er niemand die even een knipoog geeft om te checken of het goed gaat met me. Ik zou ook niet gewild hebben dat een ander dat deed, want dat was iets tussen Erik en mij. Verder was het een geslaagd feestje, is onze tuttebel goed verwend en heeft ze genoten van de vriendjes en vriendinnetjes om zich heen. Dus ondanks alles een gelukkig meisje in huis.

Berusting

Na de vakantie lijkt het wel of er berusting in huis is gekomen. Alsof we ineens alledrie helemaal aan de situatie gewend zijn en we nu pas echt door hebben dat we het met zijn drieën moeten doen. De zomervakantie was daarvoor blijkbaar het geschikte moment, weg uit het vertrouwde, alleen dingen doen met elkaar, het aangaan en er voor elkaar zijn. Ik merk vooral ook dat de rust er bij mij is. Ineens is er na de vakantie ook plaats voor het opruimen en uitzoeken van kasten. Iets wat de afgelopen maanden helemaal niet aan de orde was. Ik zag wel dat het moest gebeuren, maar zolang er een deurtje voor zit, is er niemand die wat ziet toch?

Therapie

Dat het goed met me gaat blijkt ook wel uit mijn therapie. De EMDR is inmiddels volledig afgesloten. Na vijf weken geen sessie te hebben gehad en ook geen herbelevingen meer, is dit dus gelukt. Nu nog wat reguliere gesprekken om wat andere dingen op de rit te krijgen en dan kunnen we dat ook afsluiten. Het voelt ook fijn om te zeggen dat het beter met me gaat en dat ik me soms zelfs weer een beetje gelukkiger voel dan de afgelopen maanden. Ik kan me na mijn therapie gaan focussen op de kinderen, die binnenkort gaan starten met therapie. Het is fijn om er weer volledig voor ze te zijn, zeker omdat er bij hun ook sprake zal zijn van EMDR sessies.

Al met al krabbelen we langzaam maar zeker weer wat op. Wat niet wil zeggen dat de rouw en het gemis er niet meer zijn. Die zijn namelijk nog volop aanwezig, maar niet meer de hele dag. Het zijn altijd momenten dat we er ineens door overvallen worden en die momenten zullen altijd blijven, nu en in de toekomst. Rouwen kent namelijk geen tijd.

Langer dan voor altijd hebben we je lief! We houden van je, until we meet again!