Het is alweer 3 jaar geleden dat wij je moesten laten gaan en dat jij ons los moest laten. Een halfjaar geleden schreef ik de laatste brief aan je, dus hoog tijd om je weer te schrijven en je te laten weten hoe het nu met ons gaat.
Hoe gaat het nu met ons?
Eigenlijk onvoorstelbaar dat het gewoon al drie jaar geleden is dat je bent overleden. Soms voelt het inderdaad al zolang en soms voelt het als de dag van gisteren. Vooral rond deze dagen, waarbij alles de revue passeert is het gewoon pas geleden dat je van ons bent weggenomen. Toch blijft het gek hoe rouw werkt. Ik kan echt wel oprecht zeggen dat ik weer gelukkig ben. De rouw is dagen en soms weken zelfs niet aanwezig, tot er ineens een trigger is en dan is het er ook weer goed. Zowel rouw als gemis zijn voor mij niet allesoverheersend meer en dat maakt wel dat ik me soms schuldig voel naar jou toe. Toch weet ik ook dat jij niet anders gewild zou hebben.
Verder gaat het goed met me, ondanks dat ik de afgelopen maanden te weten ben gekomen dat ik CRPS heb. Zolang ik voor mezelf de juiste balans blijf zoeken is het goed. En die balans zoeken is fijn, want het zorgt niet alleen voor pijnvrije armen, maar ook voor meer rust in mijn hoofd.
School
De kinderen doen het goed op school. Onze puber heeft inmiddels zijn draai gevonden op de middelbare en dat is onwijs fijn. Hij heeft een leuke groep vrienden om zich heen en qua huiswerk maken en leren gaat het ook steeds beter. Daarnaast zijn vrachtwagens nog steeds zijn passie en als hij maar even kan op zaterdagochtend dan is hij bij het transportbedrijf in het dorp te vinden om mee te helpen met van alles en nog wat.
Nieuwe fase
Met onze tiener gaan we ook een nieuwe fase in. Haar voorlopig schooladvies is bekend en ze doet het echt hartstikke goed. Binnenkort gaan we naar de open dag van de school van haar keuze, ook al zijn we daar al meerdere keren geweest en zit haar broer daar ook. Maar ze kijkt toch ook heel erg uit naar schoolkamp en de eindmusical. Daarnaast leeft ze nog steeds voor paarden en is de manege echt haar happy place. Het is ook grappig om te zien dat ze ineens helemaal fan is van Straykids, een Koreaanse boyband. Brings back memories van toen ik zelf puber was en fan was (ok nog steeds ben) van The Backstreet Boys. Alles draait om die jongens en dat is echt heel leuk om te zien.
Herinneringen
Toch blijft het jammer dat we dit soort dingen nooit meer met je kunnen delen, dat je niet kunt zien hoe de kinderen opgroeien en je nooit meer kunt zeggen hoe trots je op ons bent, ook al weten we gevoelsmatig wel dat dat zo is. Ze missen je en ook al zeggen ze dat niet altijd zo letterlijk, ik weet het en ik voel het meteen als ze over je praten en herinneringen ophalen. Herinneringen die soms nodig zijn om te delen, omdat ik ook merk dat ze sommige dingen vergeten, wat logisch is, want uiteindelijk waren ze net tien en acht toen je overleed. Ondanks alles zijn we een topteam en doen we het gewoon goed met zijn drieën.
Vandaag
Deze dag zal ons altijd terug gooien naar de naarste herinnering die we hebben. Gingen we dat vorig jaar nog uit de weg door naar de Efteling te gaan, vandaag zijn we gewoon thuis, want de Efteling hebben we gisteren al gedaan. Hoe het zal gaan vandaag? Geen idee! We hebben een pyjamadag gepland en er zal nog ergens gewandeld worden. Verder zullen we de dag aan moeten gaan en is het voor ons alle drie voor het eerst dat er geen andere vorm van afleiding is en misschien is dat ook gewoon goed. Moeten we het ook gewoon aangaan en het er laten zijn.
Langer dan voor altijd hebben we je lief. We houden van je, until we meet again! Dikke kus van ons.
Volg me ook op Facebook, Instagram en Pinterest
