Persoonlijk – 2 Jaar zonder Erik

2 jaar geleden alweer dat we jou moesten laten gaan en jij ons los moest laten. Tijd om je weer eens een brief te schrijven, want de laatste keer dat ik er eentje schreef was in juli. 

Hoe gaat het nu?

Time flies, zelfs als een deel van die 2 jaar gewoon helemaal niet ok was. Maar gelukkig kan ik weer voelen, kan ik weer plezier maken en ben ik vaker gelukkig dan verdrietig. De rouw is er nog steeds, maar minder vaak aanwezig. Het blijft me overvallen en op die momenten is het extra intens. Laatst zei een lief iemand tegen me dat lichte zonnestralen de boventoon weer voeren, maar stiekem zijn ze al best vaak fel. Iets waar ik blij van word, maar waardoor ik me soms ook best schuldig voel. Al zou je het echt niet anders gewild hebben.

Volgende fase en paardrijden

De kinderen doen het goed, met de puber gaan we de volgende fase van zijn leven tegemoet en echt een definitieve keuze voor de middelbare school maken. Ik vind het geloof ik spannender dan dat hij het vindt, maar ik had deze volgende stap gewoon wel het liefste met jou gedaan in plaats van alleen. Weet je trouwens dat jouw verhaal over de aardrijkskundeleraar en geschorst worden hier maar wat graag verteld wordt aan wie het maar horen wil. Ze vinden het beide een nogal grappig verhaal. Zolang ze het zelf maar niet doen, denk ik er steeds achter aan. 

Onze tiener scoort beter dan ooit op school en paardrijden is haar grote passie. Je zou haar eens moeten zien als ze op een pony zit. De grijns op haar gezicht is er niet af te krijgen. Ze is zo blij dat dit allemaal kan en mag. 

Wintersport

We zijn weer lekker met zijn drieën op wintersport geweest en dat was weer geweldig. We hebben weer volop genoten en als het kan, gaan we volgend jaar weer. Ik weet dat jij het echt niet leuk vond, maar je zou de kinderen moeten zien op de piste. Oh en mij natuurlijk ook, want het is er zo fijn. De vrijheid die je daarboven voelt het is eigenlijk niet te beschrijven. Je zou het zelf moeten ervaren.

Vandaag

Hoewel vandaag ons alle drie terug gooit naar de naarste herinnering die we hebben, gaan we er toch een dag van proberen te maken, die we ons nog lang zullen herinneren. Ging ik vorig jaar nog naar de tattooshop om de mentale pijn om te laten zetten in fysieke pijn, vandaag gaan we de adrenaline van achtbanen zoeken in de Efteling. Gewoon om afleiding te hebben en plezier te maken, want we missen je, vandaag nog meer dan gisteren, maar minder dan morgen.

Langer dan voor altijd hebben we je lief! We houden van je, until we meet again! Dikke kus van ons.

Volg me ook op Facebook, Instagram en Pinterest