Week van Marieke 50-2023 – slechte week, puber jarig en Londen

Het was echt een slechte week voor wat betreft emoties, maar door Radio 538 kwam daar ineens een lichtpuntje in de week. Mijn puber is jarig en viert dit op wel een hele bijzondere plek, Londen. Je leest het allemaal weer in een nieuwe week van Marieke.

Maandag

De nieuwe schoolweek is begonnen en ik breng de kinderen naar school toe.

Aangezien het op mijn thuiskantoor nogal een rotzooi is met alle spullen die er liggen voor de wintersport, besluit ik lekker beneden te gaan werken. Daar is het ook wat aangenamer van temperatuur.

Het is niet normaal druk met werken, dat de pauze echt wel heel erg welkom is. Ik probeer een stukje te lezen, maar echt van harte gaat het niet.

Gelukkig is er na het werk wel nog even tijd om heerlijk te chillen met zijn drieën op de bank.

De kinderen willen graag blote billetjes in het gras eten, dus dan maken we dat. Alles gaat op dus dat is een goed teken.

Mijn dag is eigenlijk gewoon ruk geweest en daarom ga ik tijdens de voetbaltraining van de kinderen lekker een stuk wandelen in de kou.

Als de kinderen op bed liggen kruip ik in mijn hoekje van de bank met een stuk chocoladetaart wat nog over is van het feestje van mijn puber.

Die maar moeilijk in slaap kan komen en als ik zelf naar bed ga, vind ik deze tekening op mijn bed. De tekening zorgt ervoor dat de tranen die er al zaten er nu ook uitkomen.

Dinsdag

Vandaag werk ik weer een dag op kantoor en vermaken de kinderen zich na schooltijd prima op de bso.

Voor het avondeten maak ik taco’s en hoewel het best lekker is, vinden we het geen van allen echt voor herhaling vatbaar.

Hoewel we al bijna 11 maanden met zijn drieën zijn, lijkt het er deze maand extra in te hakken. Het gemis is groter dan anders, de emoties zitten hoog en de tranen vloeien zo nu en dan rijkelijk. Iets wat er allemaal mag zijn, zeker in de decembermaand, waarin het niet alleen de feestdagen zijn die binnenkomen, maar ook onze trouwdag en de verjaardag van mijn puber die alles weer zo pijnlijk duidelijk maakt.

Als de kinderen op bed liggen, ga ik kerstkaarten schrijven en daar ben ik echt de hele avond mee bezig.

Woensdag

Aangezien ik last heb van wat plekjes onder mijn voet die pijnlijk zijn en niet fijn gaan zijn in skischoenen, ga ik nog even langs bij de pedicure.

Aansluitend mag ik meteen door naar de nagelstyliste en ik ben echt superblij met de kleur. Dat die mooi matcht met de kerstballen.

Na de psycholoog rijden we nog even door langs de supermarkt, want we zijn nog te vroeg voor paardrijden. We halen er snel even wat lekkers en de kinderen gaan op de foto met de hamsters.

Het paardrijden gaat weer lekker en ze glundert gewoon weer helemaal als ze van de pony afkomt.

Ondertussen heeft de puber zich ook prima vermaakt met het voeren van de paarden en pony’s. Ik denk dat hij later een bijbaantje gaat zoeken op de boerderij.

Terwijl de puber naar voetbaltraining is, slaat mijn tuttebel die over omdat ze moe is. Wel gaan we nog snel even naar de ladies night in het dorp en daar krijgen we een houten kerstbal van Kim van Handmade by Kim, wat echt superlief is.

Donderdag

De ochtend begint al met een huilbui en omdat ik zo hoog in mijn emoties zit, overleg ik met mijn manager en mag ik thuis werken. De kinderen gaan wel gewoon naar de bso toe, wat mij de kans geeft om een rondje te wandelen in de hoop dat de donkerte in mijn hoofd afneemt. Ondanks de bewolking word ik de hele wandeling begeleidt door een ster, die pas achter de wolken verdwijnt als ik weer thuis ben.

De wandeling heeft weinig gedaan helaas en met een grote beker thee, probeer ik het op die manier toch een beetje beter te krijgen.

Halverwege de dag kom ik er achter wat me nu echt dwars zit en waarom ik me zo voel. De herinnering aan Londen van vorig jaar, onze laatste reis met zijn vieren, is zo intens aanweizg dat het zorgt voor al deze emoties. Bij Radio 538 geven ze tot en met vandaag X-mas shoppen in Londen in weg. Vanmorgen heb ik al een aantal keer gebeld, maar tevergeefs. Na het dichtklappen van mijn laptop zat ik er helemaal doorheen en besluit alsnog een keer te bellen. Totaal nergens over nagedacht en al helemaal nooit bedacht dat ik er doorheen zou komen, heb ik ineens Frank, Jelte en Airen van de 538 middagshow aan de telefoon. Compleet overdondert hierdoor is het een warrig gesprek. Hoewel ik wel naar Londen wil heb ik er niet bij stil gestaan dat ik dan ook een keuze zou moeten maken met wie ik meeneem. Door alle vragen die ze me stellen begint het te duizelen en als ik ons verhaal van vorig jaar vertel, word ik nogmaals overdonderd door Frank, die me verteld dat we dan met zijn drietjes moeten gaan. Hoe dan en wat ontzettend gaaf!

Er hebben daarna nog aardig wat tranen gevloeid zowel bij mij als bij mijn tuttebel. Die echt hartverscheurend hard heeft gehuild. De puber is voornamelijk verbaasd, maar is enorm enthousiast dat hij morgen wederom zijn verjaardag in Londen mag vieren.

Vrijdag

Er is er één jarig dat kun je wel zien dat is mijn puber. 11 jaar geleden maakte hij mij moeder. Hij is een lieve, zorgzame en sociale jongen en hebt een hele sterke eigen mening. Wat trouwens wel goed is, maar niet altijd even makkelijk. We mogen hem al een jaar lang puber noemen en dat puberen, daar is hij goed in. Zijn 11de levensjaar heeft een mooie start in Londen gehad, maar door het overlijden van zijn vader 4 weken daarna is dat een bitterzoete herinnering geworden. Maar wat doet hij het goed en hij is ontzettend lief en behulpzaam voor zijn zusje en mij. Ik ben echt enorm trots op hem en zijn vader zou niet minder trots op hem zijn geweest.

Met dank aan Radio 538 viert hij zijn verjaardag vandaag weer in Londen. Daar gaan we voor zijn 12de levensjaar oude herinneringen ophalen en nieuwe avonturen sparen.

Dan is het tijd om op de trein te stappen en richting Rotterdam te gaan.

Vanaf Rotterdam, waar nog meer winnaars van de 538 actie zich zullen melden, vertrekken we naar Londen met de Eurostar.

Na een kleine vertraging komen we uiteindelijk om iets na zessen aan in Londen. Aangezien er voor ons geen plek meer was in het hotel waar de rest slaapt, gaan we onze eigen weg en pakken de metro naar Westminster Bridge.

We komen om kwart over zeven aan op onze kamer. We pakken onze spullen uit en gaan daarna lekker naar het restaurant toe om te eten. Toch fijn dat er eentje bij het hotel zit, want om nu eerst nog op zoek te gaan, daar hebben we niet echt veel zin meer in. De puber neemt fish en chips, mijn tuttebel een cheeseburger en ik neem zeebaars. Het gaat er echt in als zoete koek.

Omdat het zo goed smaakt, nemen we ook nog lekker een toetje. En die van mijn puber is wel heel speciaal.

We wandelen na het eten nog lekker een rondje via South Bank naar Victoria Embankment en via de Westminster Bridge weer terug naar het hotel.

Zaterdag

Het is een kort nachtje voor ons alle drie, maar onder het mom dan heb je wat aan de dag gaan we ook lekker aan de dag beginnen. We genieten van een heerlijk hotelontbijt en tegen de tijd van 08.45 uur stappen we al in de bus naar het centrum.

We besluiten op Trafalgar Square uit te stappen en lopen vanuit daar richting Leicester Square.

We doen een rondje bekende filmhelden statues, waaronder Harry Potter en Mary Poppins.

Aan Leicester Square liggen ook de Lego Store en M&M’s World. Die laatste is nog niet open, dus beginnen we bij de Lego Store.Het voordeel van vroeg zijn is dat het er heerlijk rustig is en we onze ogen uit kunnen kijken bij alles wat ze hebben gebouwd. De kinderen maken er mini figures en we kopen een doosje Lego met een dubbeldekkerbus.

We wandelen door naar het Hard Rock Cafe aan Piccadilly Circus waar de kinderen allebei een t-shirt uitzoeken zoals Erik dat ook altijd deed als we in de buurt van een Hard Rock Cafe waren.

M&M’s World is open en we gaan er meteen heen voordat het er heel erg druk is. De kinderen mogen nog even met Purple op de foto.

Na al het shoppen en slenteren willen de kinderen terug naar het hotel toe om even lekker te chillen en dat is uiteraard helemaal prima. Rond half twaalf zijn we terug bij het hotel en wordt er op een schermpje gekeken en kan ik ook even mijn ding doen.

Als ik na een uur tegen de kinderen zeg dat we nog even naar de Tower Bridge gaan, komen ze gek doen en stapelen op mijn bed. Voor mij valt dit ook onder de noemer herinneringen maken.

Om 13.00 uur gaan we dan toch echt naar de bus toe. Bij de Tower Bridge maken we een selfie zoals we die vorig jaar ook maakten met Erik en omdat er nu, in tegenstelling tot vorig jaar, iemand staat vraag ik of ze een foto wil maken van ons.

We wandelen nog even door voor wat te eten en komen bij een Siciliaans restaurantje uit. We bestellen hier penne bolognese, lasagne en een stukje pizza margherita. Het gaat er goed in.

Daarna wandelen we op ons gemak terug naar de bus en gaan we naar het hotel toe, waar wederom de chillmodus aan gaat. Dit vind ik het fijnste van een stedentrip, dat je steeds terug kunt gaan naar het hotel.

Net als vorig jaar wil ik weer de lichtjesroute gaan wandelen, omdat dat echt heel erg gaaf was. Maar what was I thinking. Het is echt kneiterdruk en eigenlijk is het niet leuk meer. Het lukt me om wat foto’s te maken, maar blijkbaar ben ik als moeder alleen met twee kinderen opgevallen bij een zakkenroller, want als ik mijn telefoon wil pakken uit mijn jaszak grijp ik mis en is ie dus weg. Hoewel ik niet in paniek wil raken waar de kinderen bij zijn doe ik dat in eerste instantie toch. Gelukkig hebben de kinderen ook allebei hun telefoon bij zich en kan ik mijn moeder bellen om het mede te delen en me weer even te kalmeren. We gaan terug naar het hotel toe, waar ik aangifte kan doen bij de politie en het regelen en blokkeren kan gaan beginnen.

We eten nog wel wat in het hotel, maar eigenlijk smaakt het allemaal net niet. Wat meer aan ons ligt dan aan het eten. De kinderen duiken bij terugkomst op de kamer meteen in bed en ik doe nog wat dingen voor die stomme telefoon en val gelukkig wel vrij snel in slaap.

Zondag

Ondanks het hele gebeuren van gisteravond hebben we alle drie redelijk geslapen. Ik regel nog wat zaken rondom mijn gestolen telefoon. Weet inmiddels dat er geen geld weg is en besluit er de laatste paar uur die we hebben het beste van te maken.

We gaan rond kwart voor negen ontbijten en het is nu een stuk drukker in de zaal dan gisteren, maar gelukkig is er nog genoeg plek. We genieten allemaal enorm van dit heerlijk hotelontbijt.

Dan is het tijd voor ons eerste uitstapje van de dag. Vorig jaar sloten we onze trip Londen ook af met de London Eye met dank aan het personeel die voor ons een private pod regelde nadat ik verteld had dat het Eriks wens was om erin te gaan en hij niet lang meer zou hebben. Aangezien we het in het donker toen zo overweldigend vonden, besloot ik nu te kijken of we nog een plekje konden boeken en dat is gelukt. We kijken bij daglicht weer net zo onze ogen uit en proberen zoveel mogelijk bekende gebouwen te spotten.

Na de London Eye wandelen we terug naar het hotel om de koffers in orde te maken, ik heb een late check-out aangevraagd, zodat we nog even tijd hebben voor een rondje overheidsgebouwen. We wandelen door naar de overkant van de Westminster Bridge zodat we nog een foto kunnen maken van House of Parliament.

En daarna gaan we richting Victoria Embankment, waar we nog meer foto’s maken van de London Eye.

Helaas geen paarden voor mijn tuttebel, want Horse guards parade is dicht. Wel kan ze met een van de paardenstandbeelden op de foto.

Bij de prime minister gaan we langs voor een kopje thee, maar hij is blijkbaar chagrijnig, want hij heeft geen zin om open te doen. Of beter gezegd, de politie, want Downing Street 10 wordt zwaar bewaakt.

We lopen nog langs het standbeeld Glorious Dead en daarna via Victoria Embankment en het voetpad langs de spoorbrug weer terug via Southbank naar ons hotel.

Het is tijd om de koffers te halen en uit te checken. Aangezien ik klaar ben met de drukte bij alle metro’s na gisteren, besluit ik om lekker decadent een taxi te nemen naar St. Pancras. Scheelt al ruim veertig minuten reizen.

In de stationshal is het vooral heel veel wachten, maar dat wisten we van tevoren. De kinderen hebben zich er in ieder geval prima vermaakt op de ipads en een spelletje. Ik heb ze niet of nauwelijks gehoord en ze hebben toch echt tot 16.00 uur moeten wachten voor we zouden verzamelen met de andere 538 winnaars.

En dan begint na lang wachten de reis naar huis toe. We hebben alles gedaan wat we wilden doen. Hebben herinneringen opgehaald en nieuwe avonturen gespaard, al had die van de telefoon wel achterwege mogen blijven.

538 bedankt voor deze geweldige kans om een jaar na data met mijn kinderen naar Londen te mogen. We hebben enorm genoten!

Hoe was jullie week? Ik lees het graag in de reacties.

Volg me ook op Facebook, Instagram en Pinterest