Persoonlijk – 4 maanden zonder Erik

Hey schatje, inmiddels alweer vier maanden zonder jou. Het leven draait door, wij draaien door, maar wat zou ik graag willen dat we het terug kunnen draaien. Jij weer gewoon bij ons. Dat we je weer kunnen aanraken en voelen.

Trots

Maar schatje je zou ook zo ongelooflijk trots zijn. Op de kinderen en op mij. Hoe we doorgaan en onze schouders eronder zetten. Hoe we met de hele situatie dealen. Dat ik hulp heb gezocht en EMDR krijg, omdat ik het niet alleen kan. Dat de kinderen het onwijs goed doen op school. Je zou trots op me zijn dat ik nu met de caravan kan rijden, iets waarvan jij altijd zei dat ik dat best kan. En kijk nu eens ik doe het gewoon zelf. Weliswaar met wat rijlessen, maar je zou niet anders gewild hebben. Veiligheid voor alles.

Onze bink

Naarmate de tijd verstrijkt gaan we je meer en meer missen. Onze bink is een binnenvetter, zegt er niet veel over, maar ik merk het aan alles dat hij je mist. Het stoeien, de gesprekken die jullie voerden bij het naar bed gaan. Het delen van alle weetjes, die hij nu met zijn zusje en mij deelt in de auto, zodra we instappen. En hij houdt dat rustig de hele reis vol, zelfs als we naar ons geliefde Zuid-Limburg rijden. Soms denkt hij zelfs dat hij je moet vervangen, wat helemaal niet zo is natuurlijk. Al was het voor het halen van de broodjes op vakantie wel handig. Hij doet dat soort dingen met zoveel liefde.

Onze tuttebel

En onze tuttebel? Ze heeft nog steeds haar buien, die door het gemis extra versterkt worden. Hoewel het niet altijd even gezellig is, weet ik dat we hier doorheen moeten en dat het met haar ook goed komt. Tijdens de vakantie heeft ze bij alles wat we deden het over je gehad. Door haar was je er nog meer bij, ook al was je dat natuurlijk niet. Waar ze voorheen al aan me hing, is dat nog erger geworden. ‘s Nachts kruipt ze nog vaker naast me, ze zoekt de geborgenheid op en dat is ook goed. Al zou ik willen dat ze weer sneller in slaap zou vallen, maar dat was altijd al een probleem na een vakantie, dus dat komt ook wel weer goed.

Ik

Hoewel er herinneringen, foto’s en filmpjes genoeg zijn, mis ik onze gesprekken, onze grapjes, je knipoog als het ergens druk is en we niet naast elkaar zitten, je aanrakingen, onze verhitte discussies en je stevige knuffels. Ik vecht er tegen, maar je geur en je stem, ze beginnen nu al te vervagen, maar dat wil ik helemaal nog niet, dat is gewoon echt te snel. Als het aan de kinderen ligt, ga ik al op zoek naar een nieuwe man, een nieuwe vader voor ze. Voor mij zegt dat genoeg over hoeveel ze je daadwerkelijk missen. Hoewel er inmiddels wel datingapps op mijn telefoon staan, zijn er geen accounts en wordt er niet geswiped. Op dat punt is doorgaan echt nog een absolute no go. En ik weet ook dat als de tijd er rijp voor is, je het alleen maar toe zou juichen. Die gesprekken hebben we gehad voor je ons verliet. Ik mocht vooral geen liefdeloze weduwe worden, dat moest ik je beloven.

Hoe het ook went of keert, we komen er wel, op onze eigen manier en op ons eigen tempo. Lieve schat, lieve papa, we missen je, we houden van je en we zullen je langer dan voor altijd lief hebben.

Volg me ook op Facebook, Instagram en Pinterest