Heb jij ooit van huidhonger gehoord? Ik ook niet tot ik er iets over las op de Instagram van Widowchicks. Mijn naamgenoten deelden daar twee boeken die gaan over huidhonger of rouwlust. Na het lezen van hun post, besloot ik om me er meer in te verdiepen, omdat ik het idee kreeg, dat het ook zomaar eens op mij kon slaan.

Taboe
Na het overlijden van een partner lijkt er nogal een taboe te zijn over het beginnen van een nieuwe relatie of het opnieuw intiem zijn met iemand. Alsof je door het aan gaan van een nieuwe liefde of het hebben van intimiteit de overleden partner vergeten bent of de rouw ineens niet meer bestaat. Voor mezelf heb ik er nooit bij stilgestaan dat er een taboe op heerst. Het is voor mij meer dat het komt zoals het komt. Wat de buitenwereld daarvan denkt is dan aan hen. Al is dat natuurlijk wel makkelijker gezegd, dan gedaan. Ik weet nog dat er mensen waren die dachten dat ik, een paar weken na Eriks overlijden, al een ander had. Alleen maar omdat we samen lachend op de foto stonden en het naar ons zin hadden met carnaval. Alsof je geen lol mag hebben met je beste vriend. Een man in je leven zou dan ook maar meteen je nieuwe levenspartner moeten zijn. Het maakte me in eerste instantie boos, totdat ik besefte dat die mensen totaal geen idee hadden in wat voor situatie ik zat en hoe ik me eigenlijk daadwerkelijk voelde. Wat fijn is voor ze, want ik wens niemand het verlies van een partner toe. Daarna kon ik het beter relativeren en inmiddels kan ik er zelfs wel om lachen.
Koud
In bed miste ik Erik al vrij snel en dan vooral, omdat ik zijn warmte naast me miste. Ik had het echt ijskoud en sliep regelmatig met een sportlegging en dikke trui aan. Na verloop van tijd wen je wel aan het alleen in bed liggen en had ik het ook minder snel koud. Dat neemt gek genoeg niet weg dat ik het nu nooit meer koud heb, maar daar hebben ze dan kruiken voor uitgevonden. Wat natuurlijk nooit zo aanvoelt als een warm lijf naast je en dat gemis niet wegneemt, maar het zorgt in ieder geval voor warmte.
Intiem
Vanaf het moment dat Erik in april 2022 flinke pijn in zijn rug kreeg nam de intimiteit tussen ons af. Of beter gezegd het werd anders, omdat de pijn in zijn rug alles belemmerde. Diezelfde intimiteit heeft in die tijd nooit in de weg gezeten, al miste ik het natuurlijk wel. Toch houd je hoop dat het daar ook weer goed mee komt. Tot Erik natuurlijk overleed. Ik was er echt totaal niet mee bezig, omdat ik werd geleefd. Daarna kwam er zoveel op me af en was er vooral de rauwe rouw die overheerste. Sinds januari lijkt de rauwe rouw te zijn verdwenen en lijkt mijn gebroken hart plaatsgemaakt te hebben voor weer wat kunnen voelen.
Weer kunnen voelen
Het besef dat ik weer kan voelen, maakt me wat bang en onzeker. Het gevoel dat ik naast het missen van Erik, ook de intimiteit enorm mis, blijkt dus een naam te hebben, huidhonger. De behoefte om huid te voelen, aangeraakt en begeerd te worden, maar ook weer liefde te voelen. Het is iets wat heel vaak voorkomt na het verlies van een partner of zelfs bij liefdesverdriet. Nu heb ik heus wel eens liefdesverdriet gehad, maar Erik was mijn eerste lange relatie, dus daarvoor heb ik dit nooit gevoeld. Inmiddels sta ik er blijkbaar weer heel voorzichtig voor open om te voelen, tenslotte ben ik ook maar een mens met behoefte. Enerzijds is er dat verlangen van weer gezien willen worden en weer kunnen voelen, maar anderzijds zijn er ook de gedachten dat het voelt als vreemdgaan als ik iets voor een andere man zou gaan voelen, ondanks dat Erik me niks lievers zou gunnen dan een nieuwe liefde.
Daten
Erik heeft vlak voordat hij naar het hospice ging me laten beloven dat ik niet alleen zou blijven, dat ik moest gaan voor mijn eigen geluk en open moest staan voor een nieuwe liefde als de tijd daar rijp voor is. Hoewel ik diverse datingapps op mijn telefoon had staan, heb ik er nooit eentje geopend en zelfs geen accounts aangemaakt. Het idee om te moeten swipen, een vleeskeuring te zijn, het is geloof ik niet aan mij besteed. Daarbij zou ik echt niet weten hoe ik moet daten, want dat heb ik nooit eerder gedaan. Voor Erik had ik wel vriendjes, maar die kwam ik tegen tijdens het stappen. En Erik heb ik leren kennen via good old Twitter, toen het nog leuk was. Ik weet ook niet of het fair is tegenover een nieuwe liefde, want ja ik hou wel gewoon nog steeds van Erik. Al is dat wellicht iets wat nooit meer over gaat en misschien niet eens in de weg hoeft te staan, omdat je van meer mensen kunt houden. De tijd zal dat moeten leren denk ik.
Huidhonger
Blijkbaar heeft de post van Widowchicks zo moeten zijn, zodat ik het boek Huidhonger heb kunnen lezen. Vooral de eerste helft van het boek is een enorme eyeopener geweest. Het feit dat er mensen precies omschrijven wat en hoe ik me nu voel is zo ontzettend bijzonder en fijn. Puzzelstukjes die op zijn plaats vallen en dat je gevoel een naam krijgt in de vorm van huidhonger. Alleen het lezen van onderstaande tekst, maakte dat ik me begrepen voel in mijn eenzaamheid. Het is de reden geweest om het boek verder te lezen.
Uit Huidhonger
Er kunnen nog zoveel mensen om je heen staan in een tijd van liefdesverdriet en rouw, je kunt nog zo druk zijn en activiteiten hebben, toch ligt eenzaamheid op de loer. Alles en iedereen lijkt opeens gelukkig te zijn en in paren te leven. Er is ook iets in jezelf verschoven. Je voelt je anders dan anderen. Je kunt het niet uitleggen, zeker niet aan al die vrienden en familieleden die er voor je willen zijn. ‘Je hebt ons toch?’ Hoewel je hen zeker nodig hebt en troost welkom is, schrijnt het alleen zijn soms des te feller naast hun compleet zijn. Je vindt jezelf niet meer bevestigd in de omhelzing en aanraking van de ander. Je staat alleen op, je gaat alleen naar bed.
Eenzaamheid
Hoewel ik misschien door alle mensen om me heen niet eenzaam hoef te zijn, omschrijft bovenstaande dat toch wel goed. Het is niet alleen het alleen op staan en naar bed gaan. Het zijn ook de avond aan avond alleen op de bank, het niet kunnen vertellen van mijn verhaal of de vraag hoe mijn dag was vandaag? Hoe lief het ook is dat dierbaren om me heen dat doen, het is allemaal anders dan wanneer je partner dat doet. Het thuiskomen na een feestje in een leeg en stil huis of bij de oppas, zonder dat je het er nog even over kunt hebben. Zelfs het gebrek aan het hebben van meningsverschillen met je partner, kan die eenzaamheid verergeren. Die eenzaamheid lijkt er bij mij ook voor te zorgen dat de huidhonger ook erger wordt. Als ik het boek mag geloven hoort dat er ook allemaal bij.
Over het boek Huidhonger
‘De mens heeft veel nood aan baarmoederlijkheid, aan gehechtheid, aan vastgepakt worden, helemaal als iemand van nabij wegvalt. We moeten meer durven uitkomen voor onze behoefte aan vel voelen. Het is goed dat Huidhonger dit onder de aandacht brengt.’ – Dirk de Wachter
Aangeraakt worden, letterlijk en figuurlijk, is een primaire levensbehoefte, in het bijzonder voor mensen die alleen leven of rouwen na liefdesverlies. Sinds de coronacrisis ervaart opeens bijna iedereen gemis aan nabijheid, fysieke troost en geruststelling. Uitspreken dat we hiernaar hunkeren lijkt een hoge drempel, terwijl wat je voelt heel normaal is.
Gemma Boormans en Esther Cohen verloren beiden hun partner. Zij ondervonden aan den lijve wat gemis en verlangen betekenen. Voor Huidhonger belichten ze het verlangen naar lichamelijk contact en spraken zij met gescheiden mannen en vrouwen, weduwen en weduwnaars over liefdesverlies. Ook interviewden zij hoogleraar seksuologie en psycholoog Ellen Laan, eenzaamheidsexpert Jeannette Rijks, intuïtieve massagetherapeut Margrit Siemerink, predikante Rebecca Onderstal en psychiater en hoogleraar Dirk de Wachter over lust, eenzaamheid en huidhonger.
Het boek Huidhonger is voor mij dus echt een eyeopener geweest en ik ben nu ook heel erg benieuwd naar het boek Rouwlust, wat ik ook nog wil lezen. Kende jij het begrip huidhonger al? Zo ja, dan ben ik heel erg benieuwd naar jouw verhaal. Ik lees het graag in de reacties, maar ik begrijp het ook als je het liever alleen met me deelt, dat mag uiteraard ook.

Deze blog bevat affiliate links. Als jij een aankoop doet via deze links, krijg ik daar een kleine vergoeding voor. Meer informatie hierover vind je in de disclaimer.
Volg me ook op Facebook, Instagram en Pinterest
Marieke, ik werd erg geëmotioneerd toen ik je verhaal en ervaringen over huidhonger las. Ik kende het begrip en fenomeen niet. Mijn lieve echtgenote is drie maanden geleden op 47-jarige leeftijd overleden tgv kanker. We hadden een zeer sterke band gedurende onze 26-jarige relatie. Het vreemde en pijnlijke gevoel dat mijn lichaam hunkerde naar bevestiging dat ik niet alleen ben gaf mij een schuldgevoel, alsof ik nu al op zoek ben naar een nieuwe relatie, terwijl mijn vrouw elk moment van de dag in mijn hart en gedachten is en ik haar graf nog steeds bijna dagelijks bezoek.
Jouw uitleg over huidhonger gaf een definitie aan mijn gevoel en herkenning, wat mij spontaan emotioneerde, want dat gemis aan affectie, warmte, aanraking en genegenheid is blijkbaar niet iets geks of waar ik mij schuldig over moet voelen.
Dank voor je blog en uitleg hierover!
Auteur
Wat naar om te lezen dat je je lieve echtgenote bent verloren, gecondoleerd. Ik wens je heel veel sterkte bij dit immens grote verlies.
Fijn dat ik je heb kunnen helpen met mijn blog.
Wat mooi en knap dat je er zo over kan schrijven. Ook dat is een vorm van verwerken. Denk dat huidhonger ook bij mensen met een partner met een langdurige ziekte voorkomt, ik herken het in ieder geval wel
Vind het leuk je blogs te lezen.
Auteur
Ja Mark dat denk ik inderdaad ook. Sterkte voor jou ook ❤️
Hallo Marieke,
wat een open en mooie blog.
Mijn man is juni 2022 overleden.
Ik wist destijds ook niet wat huidhonger echt was ….maar denk dat ik t toch ook onbewust wel had ….de winter van 2022 doorleefde ik rauwe rouw en was jk echt wel momenten heel erg eenzaam die avonden maar ook de zondag morgens wakker worden alleen. In april 2023 ontmoette ik tijdens een feestje een leuke lieve man t …..de klik was er meteen! We kregen contact en ja echt wel zijn nu alweer volgende maand 1 jaar samen. T echte gevoel van huidhonger heb ik denk ik niet gehad omdat ik hem tegenkwam. Ik kan je wel vertellen dat ondanks dat ik mezelf ook vaak heb afgevraagd van kan ik dit wel ….ben ik er wel klaar voor etc ……maar echt t kan ! Ik zeg nu vaak ik heb 2 mannen in mijn leven waar ik van houd …eentje voor altijd in mijn hart en eentje lijfljjk in mijn leven. Het is echt een schat die voor de volle 100% voor mij en de kinderen gaat. Ik hoop en gun jou dit ook tzt wanneer t op je pad komt.
Auteur
Wauw! Wat een onwijs mooi verhaal en wat fijn dat je opnieuw de liefde hebt mogen ontdekken en vinden! ❤️
Ik heb je blog gelezen. Alsof ik m’n eigen verhaal lees . Mijn man was ook m’n eerste lange relatie en het daten (via sites) ook niets voor mij. Het gevoel van dat je vreemdgaat, mocht je iemand tegenkomen is hier ook het geval. Ik merk zelf dat ik nog ontzettend veel bezig ben met m’n man. Voor mij ook: het komt zoals het komt. Heel mooi omschreven en ontzettend herkenbaar.
Lieve groetjes,
Nynke (van insta)
Auteur
Wat lief dat je reageert. We doen het allemaal op onze eigen manier en als het zo moet zijn zullen onze mannen de juiste man aanwijzen, daar ben ik van overtuigd ❤️
❤️, precies dat wat je zegt. Dankjewel en geniet nog van je dag