Mama’s zieke moppie

Vrijdagavond, we gaan naar bed toe, we lopen onze kamer in, waar Giulia ligt te slapen. Eriks oudste, Danique, is er en zij slaapt op Giulia’s kamer. We kunnen tegen de lucht aan leunen ongeveer. Als ik Giulia verschoon, kom ik er al snel achter, dat ze en een spuitluier heeft en koorts. De thermometer tikt 39,1 aan. Ik geef haar een zetpil en vervolgens wil ze niet meer slapen en gilt ze alles bij elkaar. We geven haar nog een beetje melk en gelukkig valt ze daarna in slaap. 

Zaterdag worden we wakker van Luca. Ik hoop dat Giulia nog even blijft slapen, maar helaas. We kunnen gelukkig nog even op bed blijven liggen, maar als ook Danique wakker is, gaan we er toch maar uit. 

Giulia voelt nog steeds warm aan en als ik haar temperatuur kom ik er achter dat ze nog steeds koorts heeft. Ik besluit om het aan te kijken en als de koorts nog verder gaat stijgen dan pas een zetpil te geven. 

Luca wil gelukkig met Erik mee naar opa en oma, kan ik de hele dag voor Giulia zorgen, zonder dat ik me druk hoef te maken om Luca. 

Als Erik en Luca Danique weggaan brengen ligt Giulia lekker te slapen. Ik ga snel stofzuigen, want nu Luca er niet is wil ik daar wel gebruik van maken. Ik red het net om te stofzuigen voor Giulia weer wakker is en daarna wil ze alleen maar bij mij hangen. En dat doet ze dan ook bijna de hele dag. En wat baal ik er nu van dat ik mijn draagdoek heb verkocht, want ik kan geen kant op nu. Aan de andere kant geniet ik van het feit dat ze zo lekker wil plakken. 

Het enige waar ik me zorgen om maak is haar drink gedrag. Ze drinkt steeds de helft van haar fles maar leeg, want niet genoeg is. Maar ja zolang ze het binnenhoudt ben ik allang blij. Ik hoop alleen dat de spuitluiers wel minder worden. 

Voordat we haar ‘s avonds op bed leggen geven we haar nog een zetpil, aangezien de koorts weer boven de 39 graden is. Blijkbaar heeft paracetamol een ander effect op haar dan op Luca, want ze schreeuwt na een halfuur de hele boel bij elkaar. En blijft dit doen, tot ze slaapt. We besluiten haar nog een nachtje op onze kamer te laten logeren. Zodra ik haar in haar slaapzak wil leggen wordt ze wakker. Ze is vrolijk en babbelt er rustig op los. Iets zegt me dat de paracetamol is uitgewerkt nu. En we geven haar er ook geen meer. 

Als we om half elf het licht uit doen, hoor ik haar nog heel even brabbelen, maar daarna vallen we allemaal in slaap. 

Zondagochtend om tien over half zeven wordt Giulia wakker en begint meteen te jammeren. Erik maakt een fles. En ik geef hem aan haar. Helaas spuugt ze halverwege de fles alles weer uit 🙁 

Luca is inmiddels ook wakker geworden. Wat was het fijn om bijna acht uur te slapen. Dat was echt heel lang geleden. Mag van mij best vaker gebeuren 🙂 

Als we rond half elf de volgende fles aan Giulia geven, drinkt ze hier net de helft van op. En ook van de derde fles laat ze heel veel staan, meer dan de helft zelfs. Ik begin me nu wel zorgen te maken, maar die worden erger als ze ‘s avonds rond negen uur, zo’n vijf uur na haar laatste fles, nog steeds geen honger heeft. Wat we haar ook proberen te geven, bij alles, wat in de buurt van haar mond komt, gaat ze kokhalsen of spugen. Ook heeft ze in de tussentijd al diverse spuitluiers gehad. Dus ik vermoed dat ze toch wel aan het uitdrogen is. 200 cl op een hele dag is niet heel veel vocht, zeker niet als het normaal rond de 800 is. 

Erik belt met de huisartsenpost en om tien voor half elf mogen we ons melden. Lang hoeven we niet te wachten. De huisarts in kwestie is maar een rare kwibus, maar vertrouwd het ook niet en belt de kinderarts. We mogen meteen door naar de spoedeisende hulp. Daar moeten we wel even wachten. En van al het huilen bij de huisarts, is ze inmiddels in slaap gevallen. Helaas voor haar is het niet van lange duur. 

De onderzoeken die dan volgen vindt ze zo nodig nog erger dan bij de huisarts, maar helaas zijn ze noodzakelijk. 

Als ze klaar zijn met onderzoeken, krijgen we te horen dat ze niet ver genoeg is uitgedroogd en dat ze ors krijgt in een flesje. Ik ben benieuwd of ze dat wel wil, want zoals al eerder geschreven, ze wil helemaal niks. 

En wat ik dus al dacht, ors wordt ook geweigerd. Wat voor de kinderarts een teken is dat ze nog niet is uitgedroogd, want als ze wel uitgedroogd zou zijn, zou ze gulzig aan de ors zijn begonnen. Zelf vind ik dat een behoorlijk vage beredenering aangezien ze niks wil hebben, waarom zou ze dan wel die ranzige ors drinken. Maar goed ik heb er niet voor geleerd dus ik neem het maar aan. 

Toch gaat de kinderarts nog even overleggen met de dienstdoende kinderarts. En terwijl wij wachten, valt mijn zieke moppie weer in slaap bij mij op schoot. Ze is bekaf. Het is gewoon zielig en ik hoop maar dat ik haar mee naar huis mag nemen. Na twintig minuten wachten komt de kinderarts terug en ze zegt inderdaad dat ik naar huis mag met Giulia. Maar zodra er iets is moeten we meteen bellen. 

Thuis geven we Giulia nog wat drinken. En ze drinkt een flesje van 120 cl meteen leeg. Erik en ik kijken elkaar verbaasd aan, maar vinden het wel prima. We leggen haar in het campingbed en al snel vallen we alledrie in slaap. 

Maandagochtend om zes uur wordt Giulia krijsend wakker, gelukkig zit de deur dicht, anders is Luca ook meteen wakker. Erik maakt een flesje van 120 voor haar. En ze drinkt er 100 van op. Dus dat is al een goed begin. 

Inmiddels zijn we twee slaapjes, twee flessen en een megaspuitluier verder. Maar heeft ze al meer gedronken dan gisteren. Dus dat is een goed begin. Wel wil ze nog lekker bij me hangen. En is ze in dat opzicht nog niet helemaal de oude. 

Maar eens even kijken hoe de rest van de dag verloopt en anders houd ik haar (en mezelf) morgen nog lekker een dagje thuis. 

Volg:
Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.