Buren

  

 
Iedereen die mijn blog al een poosje volgt, zal begrijpen dat het plaatje bij deze blog puur sarcastisch bedoeld is ­čśë

Vorig jaar in april schreef ik een open brief aan onze onderbuurman, na enige twijfel, besloot ik toch om de brief uit te printen en in de brievenbus te doen. We kregen geen antwoord, hadden ook niet anders verwacht trouwens. 

Zo nu en dan reageerde de buurman nog weleens op de herrie van de kinderen, door een keer hard met de deuren te slaan, maar verder bleef het redelijk rustig. Wel gingen zij gewoon verder zoals ze voor de brief ook deden. En werd er zelfs geklust op zondag. Wij hebben daar nooit iets over gezegd. Iets met leven en laten leven. En tenslotte had ik mijn zegje al gedaan in die brief, dus kenden ze ons standpunt. 

Inmiddels zijn we zo’n negen maanden verder en loopt (lees: stampt) Giulia inmiddels ook. Ondanks dat we regelmatig aan haar vragen om rustig te lopen, want we hebben geen zin in gezeur, lukt dat rustig lopen vaker niet dan wel. Luca kunnen we inmiddels wel uitleggen dat de onderburen het niet leuk vinden als er zo’n herrie gemaakt wordt. En hij begrijpt dat wel, maar aangezien ook hij nog steeds klein is, rent hij regelmatig door het huis in zijn enthousiasme. En ik kan hem geen ongelijk geven. 

Vanmorgen was ook weer zo’n ochtend. Kinderen waren om zes uur al wakker. Maar we hielden ze tot zeven uur in bed. Daarna lukte dat echt niet meer. En in korte tijd had ik Giulia al meerdere malen gevraagd om rustig te lopen. Ik hoorde al wat deuren hard dicht slaan en begreep de hint. Nog geen drie minuten daarna werd er aangebeld en vond de buurman het nodig om te komen klagen. Hij had genoeg van het gestamp, van half zeven ‘s ochtends tot de kinderen weer naar bed gaan ‘s avonds. Toen Erik een weerwoord gaf, lulde de buurman daar mooi overheen. Doordat ik nogal verbaasd was, kwam er, helaas, geen zinnig woord uit mijn mond. 

De hele ochtend zijn we ermee bezig geweest. Wij proberen er namelijk alles aan te doen, om de overlast zoveel mogelijk te beperken. Het speelkleed is inmiddels verwisseld voor een kleed van vier bij twee meter. En de kinderen hebben sowieso altijd sokken aan. Ondanks dat ik me er heel erg druk om kan maken, ben ik wel van mening dat mijn kinderen op moeten groeien in een huis waar ze niet continue op hun tenen hoeven te lopen (en wij ook niet trouwens). Verhuizen zit er helaas echt niet in, was het maar waar, dan had er al lang een te koopbord op het raam gehangen ­čśë 

Foto bron: pinterest

Volg:

4 Reacties

  1. Esther
    10 januari 2016 / 9:06 pm

    Tja Marieke het zijn kleine kinderen die kan je niet zeggen dat ze voor de buren stil moeten zijn. Niet op die leeftijd. Weten zij veel. Geven en nemen. De buurman is een grote kinderachtige zeur……

    • Marieke
      10 januari 2016 / 9:22 pm

      Hihi!! Mooi verwoord Es

  2. Esther
    10 januari 2016 / 8:29 pm

    Wat een enorme sukkel zeg. Je kan kinderen moeilijk tot 10 uur in bed houden. Ik kan daar geen respect voor opbrengen en laten wij eerlijk zijn zoveel stampgeluiden kunnen er ook biet zijn met kleine kindjes. Laat hem lekker verhuizen.

    • Marieke
      10 januari 2016 / 8:37 pm

      Nou dat dus! Moet wel zeggen dat ze samen behoorlijk herrie kunnen maken. En dan zeggen we er ook wat van, omdat we het zelf ook niet altijd fijn vinden om te horen. Maar wat je zegt het zijn idd kleine kinderen en kan ze idd niet in bed houden tot tien uur. Was het maar zo’n feest haha!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge