28 juli 2006


Nu we druk bezig zijn met het regelen van de crematie van mijn schoonvader, nemen mijn gedachten me mee terug naar vrijdag 28 juli 2006. De dag dat mijn moeder gecremeerd werd. Stom, maar het tijdstip weet ik niet meer. Volgens mij was het rond elf uur. Kan er een uurtje naast zitten, maar ik weet het dus niet meer. Vergeten of verdrongen? Of misschien wel allebei. 

Terug naar die dag. Toen ik aan kwam rijden, stonden er al heel veel mensen. We mochten naar de familiekamer. Mochten nog één keer kijken, voor de allerlaatste keer afscheid nemen en daarna ging de deksel op de kist en schroefden we hem dicht. De kist werd naar binnen gereden. De vriendinnen van mijn moeder liepen naast de kist samen met mijn zusje en mij. Ze had dat zelf zo geregeld. 

De begrafenisonderneemster hield een algemene speech. Mijn broer vertelde daarna zijn verhaal zoals alleen hij dat kan met veel humor en anekdotes. Ik las  een zelfgemaakt gedichtje voor, wat ik al aan mijn moeder had voorgelezen toen ze nog leefde. En ook mijn zusje, toen nog vijftien, droeg samen met mijn broerhaar  gedicht voor. De man van mijn moeder vertelde over haar leven. 

Er werd muziek gedraaid, muziek die wij samen met mijn moeder hadden uitgekozen. Mijn zusje koos voor Elke Stap van Replay. Ik koos voor Nothing Else Matters van Metallica. Ook werd er nog muziek gedraaid van Simply Red en Eric Clapton. De exacte nummers weet ik niet meer, helaas. Maar het nummer wat me het meest is bijgebleven is toch wel Show Must Go On van Queen. Uitgekozen door mijn moeder en volgens mij ook het nummer van mijn broer. Hiermee werd de crematie afgesloten. 

Nog voordat mijn moeder overleed had ze de wens dat één van ons haar in de oven zou schuiven, omdat ze niet wilde dat een vreemde dat zou doen. Klinkt heel luguber en eerlijk gezegd vond ik dat ook toen ik het hoorde van mijn broer. En ik bedankte er meteen voor. Maar het was wel iets wat ook hoorde bij mijn moeder, zij vond dat soort dingen grappig. 

Toen iedereen afscheid had genomen en de aula leeg was, kwam de begrafenisonderneemster mijn broer halen. Hij zou de laatste wens van mijn moeder gaan vervullen. Voordat ik het wist, pakte ik zijn hand en liep ik mee. En ik vond het serieus fijn, om samen met hem dit te mogen en kunnen doen. We schoven mijn moeder de oven in en drukte samen op de knop. Wij, die van alle aanwezigen in de aula, haar als allerlangste kende. Zo moest het gewoon zijn. 

Na de crematie was er nog tijd voor condoleren. Omdat mijn moeder niet vies was van stappen, gebeurde dit niet alleen in het restaurant van het uitvaartcentrum, maar ook in de kroeg. Na twee rode wodka red bull stond ik te tollen op mijn benen. Ik werd naar mijn logeeradres gestuurd, waar ik op bed ben gaan liggen en meteen in slaap viel. Om zes uur werd ik wakker van een hele harde onweersklap. Het allerlaatste grapje van mijn moeder natuurlijk. Ze moest ons natuurlijk even laten weten dat ze goed was aangekomen daar waar we heen gaan na de dood. Een glimlach verscheen op mijn gezicht, het was goed zo! 

Ps inmiddels weet ik dat de crematie om 10.30 uur begon. 

Volg:

12 Reacties

    • Marieke
      5 februari 2017 / 7:10 pm

      Dank je wel Linda! Lief! 🙂

    • Marieke
      2 februari 2017 / 9:14 pm

      Dank je wel! Dat was ze zeker 🙂

  1. 2 februari 2017 / 3:08 pm

    Mooi omschreven Marieke. Vreselijk om je moeder te verliezen. Ik kan me voorstellen dat dit alles met je schoonvader veel bij je doet opborrelen. Veel Sterkte meid. Xx
    Cynthia onlangs geplaatst…Beur me op dag. My Profile

    • Marieke
      2 februari 2017 / 9:14 pm

      Dank je wel voor het compliment. Had niet verwacht dat het zo zou gaan. X

    • Marieke
      2 februari 2017 / 9:13 pm

      Dank je wel voor het compliment! En dank je wel voor je sterktewens.

  2. Patricia
    2 februari 2017 / 12:24 pm

    Hey lieverd,

    Wat mooi geschreven!
    En wat een bijzonder gebaar fat je toch met je broer mee bent gegaan.
    Dit vergeet je nooit weer.
    En die onweersklap dacht ik ook meteen aan je moeder toen ik het las.
    Ik geloof daarin.

    Sterkte

    • Marieke
      2 februari 2017 / 9:13 pm

      Dank je wel laiverd! <3

  3. 2 februari 2017 / 11:52 am

    Wat verdrietig dat je je moeder al zo’n tijd moet missen, maar ook mooie herinneringen die je beschrijft. Sterkte in deze dagen!
    Karin onlangs geplaatst…De Bevalling van: SharonMy Profile

    • Marieke
      2 februari 2017 / 9:12 pm

      Dank je wel! Gelukkig heb ik nog een lieve (stief) moeder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge