De Bevalling 

De BevallingDonderdag 13-12 omdat ik ’s nachts het vermoeden heb dat ik vruchtwater verlies, moet ik ’s middags wederom aan de ctg. En ook nu is er weer niks aan de hand. Wel maakt de gynaecoloog een nieuwe afspraak met me voor inleiden. Zondag 16-12 zal ik worden ingeleid. Niet hetgeen wat ik in gedachten had maar ja aangezien de baby blijkbaar geen zin heeft en ik het niet meer trek heb ik weinig keus.

In de nacht van donderdag op vrijdag word ik rond half twee huilend wakker. Ik zie op tegen de inleiding. En wil dit helemaal niet. Erik wordt wakker van mijn gehuil en is echt superlief voor me. Uiteindelijk val ik in slaap en word ik om tien over vier wakker van kramp in mijn buik. De kramp komt als een golf. En ik dacht dat het gewoon normale kramp was. Maar als dit na tien minuten weer gebeurd begin ik te twijfelen. En ook daarna volgen nog krampen. Ik heb dus wel degelijk weeën. Als Eriks wekker gaat zeg ik dit meteen tegen hem. En eigenlijk ben ik best wel opgelucht dat het toch uit zichzelf begonnen is. De ochtend verloopt goed. Ik kan de weeën goed opvangen en heb er nog weinig last van. Toch komt Rifka, de verloskundige, tegen de middag langs om te kijken hoe het met me is. Ik heb op dat moment 1 cm ontsluiting en mijn baarmoedermond is dan half verstreken. Ze verteld me dat ik moet bellen zodra de weeën heftiger worden. In de loop van de middag worden de weeën inderdaad heftiger en we besluiten wederom om Rifka te bellen. Na het eten komt ze langs en doet weer een inwendig onderzoek. Helaas is alles nog steeds hetzelfde. Wel zegt ze dat ik meer moet lopen, zodat de baby op de ontsluitingsring drukt waardoor het verstrijken sneller gaat. Uiteraard doe ik dat ook. Na de finale van the voice, gewonnen door Leona, gaan we naar bed. Eenmaal op bed heb ik geen idee hoe ik de weeën op moet vangen. Het lukt me gewoon niet. Dus besluiten we samen om op de bank te gaan zitten, aangezien het daar wel lukte. Maar na een half uur op de bank hangen, ben ik toch te moe en ook Erik moet gewoon kunnen slapen, vind ik. Dus toch weer terug naar bed. Op mijn zij lukt het me het beste om de weeën op te vangen. Maar rond half drie worden ze zo heftig dat ik ze ook zo niet meer op kan vangen. Ik maak Erik wakker en vraag hem om Rifka te bellen. Zij besluit om meteen naar ons te komen. Als ze er is doet ze opnieuw een inwendig onderzoek. Ik heb op dat moment krap 2 cm ontsluiting en de baarmoedermond is dan driekwart verstreken. Omdat ik er al volledig door heen zit neemt Rifka een besluit en stuurt me naar het ziekenhuis voor een pethidinespuit. Zodat ik daar een paar uurtjes van kan slapen. Rond half vier komen we aan bij het ziekenhuis. We parkeren de auto op de grote parkeerplaats want ik kan heus nog wel dat stukje van de parkeerplaats naar het ziekenhuis lopen. Moet alleen wel drie keer even stoppen om weeën weg te puffen maar verder ging dat lopen prima. We worden opgevangen door verpleegster Annemarie en arts assistent Eline. Ik mag eerst even bij komen voordat ik de pethidine ingespoten krijg. Verpleegster Annemarie is echt geweldig en haalt zelfs een stretchbed voor Erik, want hij hoeft niet naar huis. Hij mag bij mij blijven slapen. Nadat ik nog even naar de wc ben geweest (mag niet meer na die pethidine spuit, omdat je dan geen gevoel meer hebt in je benen) mag ik op bed gaan liggen en wordt de spuit in mijn been gezet. Het spul zou binnen tien minuten moeten werken en het zou kunnen dat ik er wat wazig van ga zien. Dat wazige heb ik gemist maar die tien minuten die klopten wel. Ik heb in ieder geval ruim drie en half uur kunnen slapen, omdat ik de weeën niet voelde. Toen ik rond half negen wakker werd, begonnen ook de weeën weer toe te nemen. Nadat we wat hadden gegeten, werd er in eerste instantie gezegd dat ik weer naar huis kon, omdat het geen zin had om te wachten in het ziekenhuis en ik toch de andere dag ingeleid zou worden. Erik heeft toen even duidelijk gemaakt dat wij helemaal niet naar huis zouden gaan, omdat Eline ’s nachts had verteld dat ze ’s ochtends door zouden gaan pakken. Na dit te hebben medegedeeld werd klinisch verloskundige Annemarie er bij gehaald. Zij voerde nogmaals een inwendig onderzoek uit en kwam tot de conclusie dat ik nog steeds 2 cm ontsluiting had maar dat de baarmoedermond inmiddels was verstreken. Hierdoor werd het een stuk gemakkelijker om de vliezen door te prikken. En dit is ook meteen gedaan. Aangezien de weeën nog heftiger werden en ik ze nog steeds niet goed kon opvangen, kreeg ik de vraag of ik een ruggenprik wilde. Ik heb daar volmondig ja opgezegd. Rond twaalf uur werd ik naar de anesthesie gereden. Waar de ruggenprik gezet werd. Aangezien ik vorig jaar een lumbaal punctie had gekregen zag ik er toch best tegenop. Ik heb dit ook verteld aan de anesthesist en zij begon meteen te lachen. En vertelde dat die prikken gezet worden door neurologen en dat zij het “anders” doen dan op de anesthesie. Nu kreeg ik eerst een verdovingsprik, die was behoorlijk venijnig waardoor de pijn van de ruggenprik in het niet viel. Toen we teruggebracht werden naar de verloskamers werd er tegen me gezegd dat ik maar niet teveel moest eten voor het geval dat de baby toch gehaald zou worden dmv een keizersnede. Had toch ook niet echt behoefte aan eten en heb een sneetje krentenbrood met kaas gegeten omdat ik wel iets moest eten.

Vanaf het moment dat de ruggenprik ging werken kreeg ik weinig meer mee. Ze hebben meerdere malen gezegd dat ik heftige weeën had maar heb werkelijk niks gevoeld, ideaal. De ruggenprik maakte me suf waardoor ik steeds in slaap viel. Wel hield ik tussen het slapen door de ctg in de gaten, want wilde wel weten hoe het met de baby ging. Had al een aantal keren gemerkt dat de hartslag van de baby naar beneden ging en dan na een minuut weer normaal was. Toen de hartslag van de baby iets voor drieën weer naar beneden ging en nu echt langer laag bleef zei ik tegen Erik dat er iets niet goed was met de baby. Ik had dit nog niet gezegd of Annemarie en een verpleegster kwamen naar binnen gesneld. Annemarie bekeek de ctg en belde meteen de gynaecoloog. Zij vond dat deze meteen moest komen, omdat de baby nu echt te lang aan het dippen was. Nadat Annemarie had opgehangen, vertelde ze dat het heel normaal was dat de hartslag van een baby naar beneden gaat tijdens een wee. Maar dat de hartslag van onze baby ook naar beneden bleef gaan na de weeën en dat dat dus niet goed was. Om tien over drie was de gynaecoloog ter plaatse. Zij vertelde me dat ze een inwendig onderzoek ging doen bij me om te kijken hoeveel ontsluiting ik inmiddels had en dat ze dan ook meteen wat bloed zou prikken op het hoofd van de baby, zodat ze de zuurtegraad kon nakijken. Al snel kwam ze tot de conclusie dat ik nog steeds maar 4 cm ontsluiting had. En dat na 35 uur weeën. Helaas was die 4 cm niet genoeg om bloed te prikken. Dr. Rijnsaardt besloot daarom om meteen over te gaan tot een keizersnede. Ze vroeg wel of ik daarmee akkoord ging. En het enige wat ik tegen haar kon zeggen was ” ik vind alles prima wat u besluit” daarna begon ik te huilen en het enige wat ik wilde was mijn moeder bellen. En dat heb ik ook gedaan. Zij is naar het ziekenhuis gekomen. En mijn vader is mijn schoonouders gaan halen.

Nadat dr. Rijnsaardt haar beslissing bekend had gemaakt werden de weeopwekkers stopgezet. Dit om nog meer dippen van de baby te voorkomen. Binnen 20 minuten werd ik naar de OK gebracht. Waar ze eerst de ruggenprik hebben verlegd. Zodat zowel mijn benen als mijn armen ook gevoelloos zouden worden. Heel bizar want je wilt van alles maar het lijkt wel of er lood in je armen en benen zit. Zo zwaar zijn ze. Zodra de ruggenprik alles verdoofd begint dr. Rijnsaardt aan de operatie. Rare gewaarwording is dit. Je voelt van alles maar geen pijn. En dan hoor ik ineens gehuil. Onze kleine jongen is geboren om 16.02 uur. Erik heeft hem geboren zien worden want hij mocht al die tijd mee kijken terwijl hij naast me zat. Dr. Rijnsaardt laat Luca heel even aan me zien en ik begin weer te huilen. De anesthesist knijpt in mijn arm en zegt jank maar ff lekker hoor meissie.



Luca wordt meegenomen voor onderzoek en Erik is meteen meegegaan. Gelukkig heeft Luca niks opgelopen van al het dippen. En scoort bij de apgarscore eerst een 9 en na vijf minuten een 10.

Achteraf bleek ook dat Luca sowieso niet op de natuurlijke wijze geboren had kunnen worden. De navelstreng zat om zijn nek en schouders. En ook mijn bekken blijkt te klein te zijn voor een baby van het formaat van Luca.

Daarna komt Erik met Luca terug de OK op en wordt Luca in mijn armen gelegd terwijl ze nog steeds bezig zijn met me. Eindelijk is mijn kereltje daar en wat is hij prachtig. Ik ben meteen verliefd. Helaas mag hij niet bij me blijven liggen en moet hij met Erik mee terug naar de verloskamer om daar in een wiegje gelegd te worden. Ik word ondertussen gehecht en daarna naar mijn kamer gebracht. Als ik daar aan kom zijn Erik en Luca er nog niet. Maar zij komen na een paar minuutjes binnen. En ook mijn moeder is erbij. Mama mocht mee naar de verloskamers met Erik om onze spullen te pakken.

Nog steeds in een soort van trance, bel ik Dion op om te vertellen dat hij oom is geworden van Luca. En binnen een kwartier staan hij en Lous aan mijn bed. Erik informeert de andere broers en zussen.Ondertussen komen ook mijn vader en schoonouders binnen. En ook Irma komt nog even langs. Helaas ben ik door vermoeidheid en medicatie een heleboel stukken kwijt. Gesprekken zijn langs me heen gegaan. Maar het enige wat ik wel weet is dat ik alleen maar naar dat lieve, mooie, schattige kereltje kon kijken.

Inmiddels zijn we drie weken verder en tik ik net pas de laatste regels van mijn bevallingsverhaal. Ik hoop dat ik het op deze manier een plekje kan geven. Want een bevalling hakt er echt in. En ik ben blij met Erik en mijn ouders die me goed hebben opgevangen na de bevalling. En me ook hebben laten inzien dat die kraamtranen niet voor niets zijn. Het herstel van de operatie gaat goed. Moet nog steeds rustig aan doen. En probeer mijn rust te pakken zodra dat kan. Hoe moeilijk dat ook is soms.
Nog drie weekjes dan mag ik hopelijk weer alles doen. En kan ik ook na 11 weken eindelijk weer autorijden. Wat betekent dat ik niet meer afhankelijk zal zijn van iedereen.

Volg:

2 Reacties

  1. Sabine
    15 december 2016 / 9:08 am

    Hoi Marieke,

    Knap dat je dit allemaal van je af hebt geschreven. Dit is de eerste keer dat ik dit gelezen hebt en ik snap dat het best pittig is geweest om dit te verwerken.
    Het lijkt voor een flink deel op mijn bevalling behalve dat bij mij de spuit wel werkte voor de ontsluiting en ik na 36 uur gelukkig wel kon bevallen zoals ij gehoopt had.

    • Marieke
      15 december 2016 / 9:27 pm

      Dank je wel. Ik moest wel helaas zat tegen een depressie aan namelijk. Maar wel fijn dat jij uiteindelijk wel goed kon bevallen. Ik mocht het bij Giulia nog eens op de natuurlijke manier over doen 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge