Start to run 

Al weken zat ik er tegen aan te hikken, verzon ik de ene na de andere smoes. Eerst was het de cyste waar ik last van had, daarna was het nog te vroeg donker en vorige week was het een pijnlijke rug. Maar vanmorgen was het dan eindelijk zo ver. Na wederom een onrustig nachtje, had ik het liefst willen blijven liggen, niet dat dat lukt met een dreumes die tig keer de kamer in komt lopen, maar de gedachte was leuk. Ik schopte mezelf uit bed, hees me in mijn hardloopbroek en trok de kaartjes van mijn nieuwe hardloopshirt en -vest. En trok deze uiteraard ook aan 😉 

Toen ik de woonkamer in kwam, keken er drie paar ogen mijn kant op, alsof ze een lijk zagen binnenkomen. Erik was enigszins verbaasd dat ik al in mijn hardloopkleding liep, maar vond het vooral dapper van me dat ik het weer wilde gaan proberen. 

En zo liep ik om half acht al buiten, het was niet warm, maar prima te doen met mijn nieuwe vest en daar ben ik dan wel weer heel erg blij mee. 

  
Voorheen liep ik een rondje langs de weg bij ons. Dat wil zeggen, ik liep heen en weer over het fietspad, aangezien ik door zo min mogelijk mensen gezien wil worden. Ben daar te onzeker voor en denk dan dat ze me uitlachen en zo, want ja ik loop wel hard, maar niet hard, als je begrijpt wat ik bedoel 😉 Vandaag besloot ik dat het anders moest. Ik begon wel op het fietspad, maar al vrij vlot ben ik toch het park in gerend. En ja ik kwam wel wat mensen tegen en het deed me zelfs een beetje denken aan de camping, waar je ook tegen ieder willekeurig persoon goedemorgen zegt, als je naar het toiletgebouw loopt.

Halverwege ging ik echt helemaal stuk, maar toch bleef ik door gaan. Kwestie van even doorbijten, want uit ervaring weet ik dat ik daarna een stuk lekkerder loop. En ook nu was dat zo. Voor ik het wist zat de eerste ronde er op en kon ik met een voldaan gevoel het laatste stukje naar huis lopen. En het rondje wat ik nu liep, is zeker voor herhaling vatbaar, als mijn bekken mee wil werken, maar dat weet (lees: voel) ik morgen denk ik wel. Ik hoop in ieder geval dat ik geen last krijg, want het smaakt zeker naar meer 🙂 

  

Nieuwsgierig waarom ik benieuwd ben hoe mijn bekken reageert? Je leest het in deze blog Bekkentherapeut 😉 

Volg:
Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge