Positief opvoeden, HOE DAN? 


Met enige regelmaat lees ik artikelen van andere moeders die aan positief opvoeden doen. Zelf vind ik dat ook wel belangrijk, maar met enige regelmaat denk ik positief blijven, HOE DAN? 

Vooral mijn bijna-kleuter kan echt goed het bloed onder mijn nagels vandaan halen, waardoor we nogal eens overhoop liggen met zijn tweeën. En waarbij ik de stomme mama ben. Kan hem geen ongelijk geven. Ik ben ook niet altijd een leuke mama in mijn beleving kan dat ook niet. 

Een klein voorbeeldje: 

Vanmorgen is hij superlief, heerlijk aan het spelen en vraagt aan me of hij Sinterklaas mag kijken. Uiteraard vind ik dit geen probleem, want stiekem vind ik het ook erg leuk om er naar te kijken. Een uur lang heb ik geen kind aan hem en zelfs als we gaan eten is er niks aan de hand, tot het moment dat hij nog een cracker wil, aangezien zijn zusje haar tweede cracker na twee hapjes niet meer hoeft, mag hij van mij die opeten. Nou berg je maar, want dat was absoluut niet de bedoeling natuurlijk. Ik bleef kalm, uitgelegd dat hij geen nieuwe kreeg, omdat dat zonde is en dat hij deze best op kan eten ondanks de twee kleine hapjes die ontbreken. Het huis was te klein, hij wilde een andere, want deze was niet meer heel. En wat ik ook probeerde, het ging er niet in bij hem. Terwijl ik bezig ben met zijn zusje, doet hij wat in de keuken. Ik heb geen idee wat, maar hij komt vertellen dat hij die ene cracker wel wil hebben. Opgelucht, want zie je wel aanhouder wint. Kom ik in de keuken, cracker weg. Lag dus in de prullenbak. Gezegd dat ik dat echt niet nodig vind, maar dat hij nu dus niks meer kreeg. En toen was het drama uiteraard compleet, want hij moest en zou die ene cracker hebben uit de prullenbak. Netjes aangegeven dat dat niet kan, uitgelegd waarom, maar nee hoor daar was driftbui nummer twee. Ik probeer het te negeren, voor zover dat gaat en zeg dat hij naar de wc moet gaan, maar ook dat is geen optie. Hij wil niet. Ik zet hem er toch op, maar stribbelt tegen. Vervolgens wil ik hem een luier om doen, want ik wil niet dat hij in zijn bed plast, wat wel gebeurt als hij niet is gaan plassen van te voren. Hij was geen baby, dus wilde geen luier om. Prima, maar dan toch echt wel even plassen. Hij blijkt al in zijn broek geplast te hebben en schaamt zich, wat ik snap, want het is ook gewoon niet fijn. Vervolgens toch op de wc gezet, maar hij is boos en ik ben wel klaar met proberen. En ga dus op de bank zitten. Ik hoor hem rommelen en na een minuut ga ik eens bij hem kijken. Hij heeft inmiddels een joggingbroek gepakt en een pyjamajasje over zijn andere pyjamajasje heen aangetrokken (we houden pyjamadag ;)). We praten even en hebben het erover. We komen samen tot de conclusie dat luisteren beter is en zoals hij zelf zegt niet luisteren is stout. Ik krijg een dikke kus en een kroel van hem. Een traan rolt over mijn wang naar beneden. Terwijl ik me af vraag wat er toch allemaal in zijn koppie gebeurt. Hij kijkt me aan en zegt, ik ga wel even een doekje pakken mama. Ook dat is mijn kleine man <3 Bovengenoemd gedrag wordt ook veroorzaakt door tekort aan slaap, te laat naar bed en er te vroeg weer uit. Als ik zeg dat hij even een tukkie moet gaan doen, is hij weer boos. Ik snap hem nu wel, hij is bijna vier en slapen is zeker niet iets voor bijna-kleuters. Al weet deze mama dat het echt wel nodig is op dit moment. Hij begint weer boos te doen. En ik leg hem gewoon op bed, geef hem een kus en ga weg. Ik hoor hem huilen en mopperen, maar weet dat dit hetgeen is wat hij nodig heeft. Ik zit in de woonkamer op de bank, hoor het gemopper langzaam wegebben. Wat betekent dat hij of in slaap is gevallen of rottigheid aan het uithalen is. Dat eerste zou mooi zijn, het tweede is vervelend, maar een logisch gevolg van niet willen slapen. We zullen het zien als hij zijn kamer uitkomt straks. 
Heb jij weleens ruzie met je kind, dat je even niet meer weet wat je moet doen? Of lukt het om altijd positief te blijven? Ik lees jullie reacties en tips graag in de comments. 

Volg:

12 Reacties

  1. 16 november 2016 / 2:04 pm

    Neee Marieke, geen enkele moeder (of vader) lukt het om altijd positief te zijn. We zijn geen robots en kinderen kunnen je soms echt tot frustratie drijven.. Ik heb ook echt wel ruzie met mijn puber dochters. Gewoon omdat ze zo passief zijn en alleen maar willen eten. Whaha
    Cynthia onlangs geplaatst…Toen ik nog Koos mobiel-loos was..My Profile

    • Marieke
      16 november 2016 / 8:13 pm

      Hahaha die tijd krijg ik nog! Maar je hebt gelijk hoor, lijkt me ook niet goed als je echt als robot zou fungeren 😉
      Dank je wel voor je reactie X

  2. 14 november 2016 / 11:31 pm

    Het komt me wel bekend voor ja! Vooral dat ik achteraf denk dat ik best anders had kunnen reageren.
    Maar hoe intensief is het hebben van zo’n klein mini mens in je leven. Ik geloof dat het best allemaal een keer niet perfect hoeft.
    Ik vind de buitjes van m’n uk ook moeilijk, niets is goed.
    Zo stond ze vorige week huilend tegen het muurtje van de buurman van mijn ouders aan te huilen. Ze mocht niet op haar stoeltje zitten die was gekocht in de winkel net. Midden in de straat.
    Ik lees nu in het boek ‘How2talk2kids’. Het gaat over positieve discipline en hoe je het zelf ook anders kan zeggen.
    Erg interessant!

    • Marieke
      15 november 2016 / 5:54 am

      Dat is ook heel intensief inderdaad. En ik vind het wel fijn om te lezen dat andere moeders dus ook in deze situaties belanden. Ik wil het boek lezen wat gaat over het temperamentvolle kind. Wellicht haal ik daar ook nog dingen uit.

  3. Danielle
    14 november 2016 / 5:31 pm

    Ow Marieke,
    Lees je quote nog eens ;-). Wat weet ik het vaak niet. Wat voel ik me achteraf vaak schuldig als ik niet even pedagogisch gereageerd heb. Gelukkig kan ik er met een paar mensen (moeders) om heen over praten. Ik vind dat er over veel nog een taboe hangt, en dat vele moeders elkaar voor de gek houden. Daarbij ben ik maar een mens en reageren we uit een emotie, en ik kan je vertellen, dit is niet altijd positief.
    Je doet het super met je kindjes en reflecteren achteraf is ook goed. Misschien zeg of doe je het de volgende keer anders. En misschien ook niet. Ik geloof niet dat ze daar iets van “krijgen”/ “overhouden”.
    Succes meid

    • Marieke
      14 november 2016 / 8:40 pm

      Dank je wel voor je reactie! Jij beschrijft precies wat ik voel. En idd er zijn heel veel moeders die elkaar voor de gek houden. En dank je wel voor het compliment. Lief!

    • Marieke
      14 november 2016 / 8:35 pm

      Niet hè? Ik vind het knap dat er mensen zijn die dat dus wel kunnen.

  4. Patricia
    14 november 2016 / 1:15 pm

    Hey Marieke,

    Ik heb regelmatig ruzie met mijn kids!
    En ook omdat ze dingen niet willen maar wel van mij moeten.
    Vanmorgen vertelde M dat D snoep in zijn broekzak had zitten voor mee naar school. Ik heb met ze de afspraak dat ze drie snoepjes mogen en 1 na broodje en twee na 15.00 als ze thuis zijn! Dus ik zei is dat zo d? Na een paar keer een nee zei ik haal ze er eens uit? En ja hoor drie snoepjes zaten erin. Ik heb ze afgepakt en die krijgt hij niet weer terug. Ik merk dat ik toch mijn straf afzwak en daar gaat hij van 10 ermee vandoor. Tja mama doet de straf toch niet. Dus ik ben nu nog consequenter geworden omdat het moet! En ook hier vaak geroep dat ik een k wijf ben of een rot moeder. Dat eerste daar maakt hij me wel zo boos mee. Gelukkig is dat nog maar een keer voorgekomen maar het doet wel pijn.
    En Marieke je weet het he! Ik vind je zo als je schrijft hoe je bent een topper. En heel goed voor je kindjes. Ik denk dat ik erger ben en weet dat bijna wel zeker. Gelukkig krijg ik 1 keer in de week hulp anders zou ik gek worden van onmacht. En dat positief opvoeden ik heb dat niet gekund. Alleen op mijn werk dat wel! Maar dat zijn kids van een ander. Dikke kus van mij.

    • Marieke
      14 november 2016 / 1:41 pm

      Hey laiverd ik weet het en ken natuurlijk ook de achtergrond wat beter. Maar ook jij bent een goede moeder en je doet het zoals jij denkt dat het goed is. En ik vind je een topper omdat je hulp hebt gevraagd. En mocht dat hier ooit nodig zijn, dan zal ik zeker aan jou denken. Je bent wat dat betreft een voorbeeld. En ik vind het superknap dat je zo consequent ben. Dat doe ik hier nu ook, maar dat zint meneer niet. En dat is voor hem natuurlijk ook een teleurstelling, maar daar zal hij ook mee om moeten leren gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge