Najib Amhali

Vanmorgen word ik om half acht gewekt door Luca. Deze nacht was beter dan afgelopen nacht en dat start toch iets lekkerder op.
Ik haal Luca uit bed en ook Giulia ligt weer lekker om zich heen te staren. Als ik Giulia aan het verschonen ben, maakt Luca de deur open van onze slaapkamer en ik hoor ineens auw, Luca blijkt Erik op zijn neus geslagen te hebben om hem wakker te maken. Ja het is ook een manier, proest 😉

Giulia is vandaag ook alweer tien weken de kleine zus van Luca.

Terwijl Erik Giulia de fles geeft, doe ik de was, ruim ik de vaatwasser uit en in en haal een stofzuiger door het huis (overigens wilde Erik mee helpen, maar vond ik niet nodig, soms vind ik dit even heerlijk om te doen ’s ochtends, maar dat geheel terzijde).
Na de fles moest er even gekroeld worden. En moest ik een foto maken van Luca. En, al zeg ik het zelf, ik vind hem echt geweldig!

Helaas heb ik na het stofzuigen nogal last van mijn bekken, althans dat denk ik en al vrij snel kom ik er achter dat het mijn onderrug blijkt te zijn. Aangezien we vanavond naar Najib Amhali gaan, wil ik proberen om het eruit te lopen. Daarom gaan we richting Papendrecht voor wat boodschappen.
Zo komen we ook bij The Phone House terecht, om te vragen of mijn nieuwe telefoon misschien al binnen is. Helaas en het kan nog wel even duren aangezien ik nog iemand voor me heb op de reserveringslijst. Wel heeft de verkoper een iphone 6 gold 128gb beschikbaar, die niet gereserveerd is. Ik twijfel een beetje, want ik heb helemaal niet zoveel geheugen nodig en ik wil ook niet heel veel bijbetalen. Hij gaat voor mij rekenen en vraagt wat ik met mijn iphone 5 ga doen. Ik wil hem verkopen via marktplaats, maar hij kan hem ook van me kopen en dan wordt het meteen verrekend met de bijbetaling. Dan wordt het ineens wel heel aantrekkelijk om toch voor deze te gaan. En ik doe het dus ook. Deze blog wordt dus ook getypt met mijn nieuwe telefoon. Hij bevalt tot nu toe goed.

IMG_7356.JPG
Als we weer thuis zijn is mijn rugpijn niet over, sterker nog, het is erger geworden. Ik baal als een stekker, want dit is de tweede keer dat we een avond uit gaan en ik iets heb 🙁
Ik zet dan ook de kaartjes voor Najib te koop op facebook en twitter.

Terwijl de kindjes slapen ga ik mijn telefoon installeren. Helaas raak ik een aantal foto’s kwijt. Godzijdank post ik nog wel eens wat op facebook en heb ik de foto’s van vanmorgen naar Erik gestuurd. Dus kan ik ze daar ook wel weer terug vinden.

Rond half vier zijn beide kinderen weer wakker. De een krijgt wat chipjes en de ander een fles. Als alles op is, gaan we nog even cadeautjes halen voor de kinderen van onze vrienden, waar we morgen op visite gaan.

Als we terug komen, komen ook meteen onze vrienden aanrijden. Ze zouden vanavond op Luca en Giulia passen, maar aangezien we niet gaan is dat niet nodig. Wel vond ik het gezellig om ze dan toch voor het eten te laten komen.
Om zes uur zijn de kaartjes nog steeds niet verkocht en we besluiten toch om zelf te gaan. Met een flinke dosis pijnstillers moet dat lukken.
Ineens is het een race tegen de klok, want het begint om acht uur en ik wil me ook nog even opfrissen en omkleden. En ook Erik wil dat nog even doen. Ondertussen leggen we onze vrienden ook nog het een en ander uit. En om tien voor zeven zijn we weg. We gaan met mijn auto, want Erik moet tanken en daar hebben we geen tijd meer voor. Om vijf over half acht zijn we bij de parkeergarage, waar het ongelofelijk druk is. De garage is ook vol dus het duurt nog wel even. Uiteindelijk valt het nog mee en kunnen we om tien voor acht naar binnen en zijn we een paar minuten voor acht in het theater.

Het begint uiteindelijk om kwart over acht en wat is Najib toch een geweldige cabaretier. Hij zegt de dingen zoals de meeste mensen ze denken. En hij doet dat met respect naar alle bevolkingsgroepen.
Om kwart over tien is het afgelopen en ik ben zo blij dat we gegaan zijn.

IMG_7362.JPG
Als we weggaan voel ik dat de pijnstilling begint uit te werken en dat is ook prima ook. Het heeft zijn werk gedaan voor zolang als het nodig was.

Tegen half twaalf zijn we thuis. Ik heb inmiddels begrepen dat de kinderen het goed hebben gedaan. En dat doet me goed. Heerlijk om te weten dat dit ook kan (al vind ik het ook fijn als ze gaan logeren), over een paar weekjes hebben we weer een avondje voor ons zelf, al zal dat er iets ruiger aan toegaan dan bij Najib, aangezien we dan naar Linkin Park gaan.

Op bed spuit Erik nog even Reflex op mijn rug. En zodra ik enigszins ben uitgegloeid, kan ik lekker gaan slapen. Trusten!

Volg:
Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge