Gedraaid of niet gedraaid

Dat is wat ik me zo’n beetje de hele nacht heb afgevraagd. Buikmeisje was zo druk gisteren, dat ik het echt heb gedacht. En omdat het gevoel zo sterk was, wilde ik het toch voor de zekerheid laten checken in het ziekenhuis. Om iets over acht bel ik naar het ziekenhuis en ik kan in de loop van de ochtend nog terecht. Wat heel fijn is, want daarvoor moet ik nog met Luca naar de huisarts en naar het consultatiebureau.
Bij de huisarts krijgen we een vaselinezalf en een hormoonzalf mee voor Luca’s huid.
En bij het consultatiebureau hebben we onze eerste slechte ervaring. Luca moet gemeten worden, maar staat niet echt stil. Daardoor schat de assistente zijn lengte op 83 cm. Voor het wegen mag hij op een stoeltje zitten en dat gaat prima. Hij weegt 13,8 kg.
Als we bij de verpleegkundige komen, krijgen we te horen dat Luca’s bmi wat te hoog is. Ik weet niet wat ik hoor en ik zit eigenlijk met mijn mond vol tanden te luisteren. Daarnaast deelt ze nog even mee, dat Luca maar in de box moet als hij zijn zin door wil drijven en dat de baby er de eerste twee maanden niet in ligt, omdat ze dan toch alleen maar eet en kroelt en daarna weer slaapt. Ligt ongetwijfeld aan mij, maar ik had dit echt nog nooit gehoord. En ga het ook niet doen ook. Daar komt bij dat de box een speelplek is en geen “straf”plek, wat Erik ook tegen dat mens zegt.
Gelukkig stapelde Luca wel een toren van blokjes, wat dan wel weer positief was, want thuis doet hij dat echt nooit.
Aangezien ik aansluitend naar het ziekenhuis moest zou de verpleegkundige me nog even bellen in verband met Luca’s bmi.

In het ziekenhuis moeten we nog even wachten en aangezien we op de spoedunit zijn, komen er wat spoedgevallen tussendoor. Erik hobbelt inmiddels met Luca door de gangen en komt een verpleegster tegen die wij hadden toen Luca geboren werd. Daarna kregen we ook nog de verloskundige die uiteindelijk de gynaecoloog gebeld heeft om de keizersnede te doen en bij de balie op de spoedunit zelf, zat de verpleegster die foto’s maakte tijdens de keizersnede. Dus dat was wel heel gaaf.
Als ik aan de beurt ben, krijg ik een echo. De kleine meid is niet gedraaid. Ze ligt zelfs in mijn bekken, maar niet vast. Hopelijk gebeurt dat eerdaags.
Omdat ik zwangerschapsdiabetes heb, wil de verloskundige nog wel even overleggen met de gynaecoloog of ik vandaag ingeleid moet worden, aangezien dat protocol is. Maar omdat mijn waardes stabiel zijn en de ontsluiting nihil is, mag ik de natuur haar werk laten doen. En daar ben ik wel heel blij om, aangezien we helemaal niks af wisten van eventueel inleiden.
Dus we gaan nu gewoon weer verder met wachten.

Als we weer thuis zijn belt die vrouw van het consultatiebureau. Ze heeft overleg gehad en Luca heeft inderdaad een wat te hoge bmi. Als ik dan meld dat ze daar nog helemaal niks over kan zeggen, omdat hij pas anderhalf is, dimt ze in. Als ik dan ook nog even over de rest begin, moet ze toch wel toegeven dat ze fout zat en biedt ze haar excuses aan.

Vanmiddag na Luca’s tukkie hebben we boodschappen gedaan met zijn drietjes en daarna lekker niks. Omdat ik me niet zo lekker voelde ben ik een uurtje op bed gaan liggen. Heb niet echt geslapen, maar het liggen met mijn ogen dicht was al heel prettig.

Daarna lekker gegeten en gedoucht. Nu bankhangen. Half uurtje genieten van de laatste aflevering van goede tijden voor de zomerstop.

Fijne avond!

Volg:
Share:

2 Reacties

  1. 6 juli 2014 / 7:04 am

    Dat stomme consternatiebureau.. eigenlijk kun je er maar het beste met oordoppen heen gaan.. wat kunnen die kletsen zeg.. :/ niet naar luisteren en doen wat goed voelt!

    • Marieke
      14 juli 2014 / 12:24 pm

      Sorry Mieke voor de late reactie, maar ja idd soms kan je maar beter oordoppen in doen. Gelukkig kon ik het van me afschrijven nadat ik haar ook nog eens op haar nummer had gezet. Raar mens!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge