Dramaandag

Als ik wakker word, voel ik meteen dat ik nog steeds pijn heb. Een stekende pijn, rottige bandenpijn ook. Stiekem hoop ik dat het indalingspijn is, want dan weet ik zeker dat ze niet meer kan draaien.
Het wordt dus een zware dag voor me. Althans dat dacht ik, maar Luca was de hele morgen hartstikke lief voor me. En heeft zelfs een tijdje zitten kleuren.
Maar dan begint het geduvel. Als ik Luca om twaalf uur op bed leg, weigert meneertje te gaan slapen. En zet de hele boel op stelten. Ik baal als een stekker, maar ja weinig aan te doen. En ik haal hem weer uit bed. Probeer het over een halfuur nog wel een keer. Maar ook de volgende poging draait uit op helemaal niks. En poging drie is nog dramatischer. Dus ik laat het er maar bij, word er zelf alleen niet vrolijker van. Maar ik zet een knop om en heb weinig keus helaas.
Als we fruit hebben gegeten, probeer ik het nog een keer. In de hoop dat het dan nu toch wel echt lukt. En ja na een paar minuten gebrabbel hoor ik niks meer. Snel ga ik ook liggen zodat ik wat oefeningen kan doen en gewoon lekker kan relaxen. Na driekwartier ga ik mijn bed weer uit en ga lekker op de bank lezen. Tot half vijf heb ik even heerlijk kunnen rusten. Daarna maak ik Luca wakker, anders slaapt hij vanavond niet.

Luca heeft wel iets nieuws ontdekt, hij kan op de eettafelstoelen klimmen.
Hij was helemaal trots. Lekker joch!
Daarna zijn we de keuken ingegaan, want er wordt gevoetbald vanavond dus moeten we op tijd eten.

Precies voor de aftrap zijn we klaar.
En zitten we gezellig op de bank, met zijn tweeën, want meneertje draaikont komt toch niet bij ons zitten.

Hopelijk wordt de wedstrijd nog beter, want nu vind ik het maar matig.
Ik wens jullie in ieder geval een fijne avond!

Volg:
Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge