Alzheimer

was altijd een ver-van-mijn-bed show, totdat ik Erik leerde kennen. Zijn ouders zijn op leeftijd en dan kan je Alzheimer verwachten. Helaas is mijn schoonvader in de loop van de jaren ook slachtoffer geworden van deze rotziekte. Ondanks nog aardig wat heldere momenten, zijn er steeds vaker de verwarde momenten. Momenten die bestaan uit een hoop verhalen die we al regelmatig hebben gehoord, maar ook een hoop wartaal. 

Ik vind het behoorlijk ingrijpend om te zien, wat deze ziekte met mensen doet. Mijn schoonvader is zichzelf niet door deze ziekte en dat maakt mij best verdrietig, aangezien mijn schoonvader altijd een vrolijke, positieve en opgewekte man was. 

Nu hij in het ziekenhuis ligt, uit Alzheimer zich nog extremer. Hij zegt de hele dag dat hij naar huis wil, wat naar alle waarschijnlijkheid nooit meer zal gaan, want het is voor mijn schoonmoeder veel te zwaar, mensje wordt volgende maand ook alweer tachtig. Daar komt bij dat hij zorg van andere mensen, dan zijn vrouw, totaal niet accepteert. Wat de situatie alleen maar lastiger maakt. Gelukkig accepteert hij de zorg in het ziekenhuis nog wel, al is dat ook tot op zekere hoogte. Door de Alzheimer lijkt hij de pijn in zijn heup totaal niet te voelen, waardoor hij al meerdere keren uit bed is gestapt. En nu waarschijnlijk weer geopereerd moet worden, want hij is door zijn knieën gezakt. Al hoop ik dat niet natuurlijk, want dan zijn we nog verder van huis. 

Al met al is het best zwaar, voor mijn schoonmoeder, schoonzus en Erik. Zij moeten gaan beslissen wat de volgende stap is. En dat is geen makkelijke beslissing. Ik als “buitenstaander” (ben ik niet, maar sta er voor mijn gevoel toch net wat verder vandaan) zie hoe zwaar ze het alle drie hebben, om de juiste keuze te maken, want wat er ook besloten wordt. Ze gaan hoe dan ook iemand pijn doen. 

En dan komt daar ook nog eens bij dat mijn schoonouders in december 60 jaar getrouwd zijn. Ik ga dat niet meer redden met Erik 😉 Maar moet je die mensjes dan nu nog wel uit elkaar (willen) halen? Ik vrees dat er weinig anders op zit. En ik hoop maar dat mijn schoonvader ook zijn vechtlust nog heeft als hij inderdaad in een verpleeghuis komt, maar ben er bang voor! 

Wellicht heeft een van jullie ervaring met Alzheimer en plaatsen in een zorginstelling, tips en adviezen zijn meer dan welkom. 

Volg:
Share:

6 Reacties

  1. 28 januari 2017 / 1:41 pm

    Wat een trieste aandoening toch. Ik had het er laatst nog over met iemand. Het veranderd een persoon compleet. Heel veel sterkte met dit levens dilemma. Voor jullie allemaal! X
    Cynthia onlangs geplaatst…Ik geef 3 x een Ketting weg! My Profile

    • Marieke
      29 januari 2017 / 7:55 am

      Ja het is echt een nare ziekte. Inmiddels is mijn schoonvader in de fase belandt dat hij zijn eigen kinderen (slik) niet meer herkend. Zo sneu! Niet alleen voor hem, maar ook voor Erik en mijn schoonzus! En nu hij een herseninfarct heeft gehad, gaat hij ineens heel erg hard achteruit! Dank je wel! X

  2. Hillie
    28 januari 2017 / 1:15 pm

    Jammer genoeg heb ik hetzelfde meegemaakt met mijn schoonvader.mijn schoonmoeder had hem vlakbij in meander en was fysiek goed genoeg om er 2x op een dag heen te gaan op de fiets.hier vlakbij is ook een inatantie waar de partners er bij kunnen blijven wonen terwijl er 24uur per dag verzorging is.Misschien is er zoiets ook wel bij jullie in de buurt

    • Marieke
      29 januari 2017 / 7:54 am

      Mijn schoonmoeder gaat al anderhalf jaar iedere dag bij hem op bezoek, met de bus. Ze heeft idd gekeken naar een kamer waar ze samen in konden. Maar dan zou zij nog te veel zorgen voor hem. Gelukkig heeft zij er zo vrede mee.

  3. patty
    8 juni 2015 / 12:08 pm

    Mijn schoonvader heeft een versnelde neurologische afbraak. De artsen mogen er geen dementie of Alzheimer aan “plakken” omdat dit ws het gevolg is van zijn hersentumor 29 jaar geleden. Hij is pas 65 jaar oud maar functioneert als iemand van dik in de 80. Heldere momenten wisselen zich af met hallucinaties en agressie.
    Twee jaar geleden heeft hij een operatie aan de blaas moeten ondergaan, en na de narcose was er helemaal niks meer van de man over. Hij herkende ons niet meer, kon niet meer eten, niet meer lopen, niet meer praten. Mijn schoonmoeder kon de beslissing niet maken, dus heeft mijn hubby de beslissing moeten nemen hem uit huis te plaatsen. Eenmaal in het verpleeghuis, knapte hij na 2 maanden zo extreem goed op dat hij nu weer thuis is. 2 maal per dag komt de thuiszorg hem verzorgen en hij gaat 4 dagen in de week naar een dagcentrum. Hij heeft vorig jaar 8 weken moeten verblijven in een verpleeghuis omdat mijn schoonmoeder een operatie moest ondergaan en hier 6 weken van moest revalideren. Wij stonden verbaasd Hoe makkelijk hij zich aanpaste aan de situatie!

    Hoe dan ook klopt het wat je zegt, je gaat iemand pijn doen. Wat ik alleen maar mee kan geven is om te kijken naar de lange termijn!
    Wij wisten ook dat schoonmoeder het de eerste 3 a 4 maanden nog wel zou kunnen redden, maar daarna! Wat dan.

    Praat er met elkaar over en neem samen een beslissing. Vind troost bij de gedachten dat je handelt met alle goede bedoelingen en dat je zelfs de moeilijkste besluiten vol liefde maakt. Want uiteindelijk wil je een goed leven voor alle partijen.

    Sterkte ermee!
    X

    • Marieke
      8 juni 2015 / 12:15 pm

      Wow!! Heftig verhaal Patty!! En bizar hoe het leven kan lopen. En fijn dat het een stuk beter gaat. We proberen idd ook op de lange termijn te kijken. Mijn schoonmoeder is nog best vitaal en wil ook nog heel veel maar door mijn schoonvader wordt ze daar nu ook in belemmerd. Al zorgt ze met alle liefde natuurlijk voor mijn schoonvader. Maar als we haar daarmee door laten gaan, is zij er zo meteen ook niet meer.
      Gelukkig kunnen we wel veel met elkaar praten dat scheelt een hoop.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge